Ποια είναι τα 23 τάγματα των τελωνίων; Μια θαυμαστή εμπειρία για τον τελωνισμό της ψυχής

 από τον/την Desk

• Published in Θεολογικός Λόγος

Τα 23 Τελώνια είναι 23 έλεγχοι που υφίσταται η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του για συγκεκριμένα αμαρτήματα. Σε κάθε έλεγχο εξετάζετε η ψυχή για ένα συγκεκριμένο αμάρτημα.

 Αν δεν έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα προχωρά στο επόμενο τελώνιο και αν κατορθώσει και περάσει και το εικοστό τρίτο τελώνιο φτάνει μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου. Αν όμως έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα, τότε τα τελώνια αυτού του ελέγχου την αρπάζουν και την οδηγούν στο σκοτεινό Άδη, όπου περιμένει την Τελική Κρίση στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να οδηγηθεί τελικά στην Κόλαση.

1. το τελώνιο της κακολογίας
2. το τελώνιο της ύβρης
3. το τελώνιο του φθόνου
4. το τελώνιο του ψέματος
5. το τελώνιο του θυμού και της οργής
6. το τελώνιο της υπερηφάνειας
7. το τελώνιο της βλασφημίας
8. το τελώνιο της φλυαρίας και της ανοησίας
9. το τελώνιο του τόκου και του δόλου
10. το τελώνιο της τεμπελιάς και του ύπνου
11. το τελώνιο της φιλαργυρίας
12. το τελώνιο της μέθης
13. το τελώνιο της μνησικακίας
14. το τελώνιο της μαγείας και της μαντείας
15. το τελώνιο της λαιμαργίας
16. το τελώνιο της ειδωλολατρίας
17. το τελώνιο της ομοφυλοφιλίας
18. το τελώνιο της φιλαρέσκειας
19. το τελώνιο της μοιχείας
20. το τελώνιο του φόνου
21. το τελώνιο της κλεψιάς
22. το τελώνιο της πορνείας
23. το τελώνιο της ασπλαχνίας

Ας δούμε αναλυτικά πως περιγράφεται ο δρόμος για την Πύλη του Παραδείσου μέσα από την οπτασία του μοναχού Γρηγορίου…

Φοβερά οπτασία την οποία είδε ένας μοναχός ονομαζόμενος Γρηγόριος, ο οποίος για ένα διάστημα ήταν μαθητής του Αγίου Βασιλείου του νέου επί Βασιλέως Λέοντος σοφού κατά τον 9ον αιώνα.

Ο Άγιος Βασίλειος ο νέος ήταν πνευματικός Πατέρας του οσίου Γρηγορίου, ο οποίος είχε επίσης πολλά άλλα πνευματικά τέκνα μεταξύ των οποίων ήταν και μια ευλαβέστατη γυναίκα ονομαζόμενη Θεοδώρα η οποία υπηρετούσε τον Άγιο Βασίλειο σε όλη της τη ζωή.

Έφθασε δε ο καιρός του θανάτου της και απέθανεν εντός ολίγων ημερών. Εγώ δε (ο Γρηγόριος) ευρισκόμενος σε απορία ζητούσα να μάθω και ενοχλούσα τον Άγιο για να μου ειπεί εάν εσώθη η Θεοδώρα και που ευρίσκεται. Ο Άγιος Βασίλειος μετά τις πολλές μου ενοχλήσεις, μου είπε: «Τέκνον μου Γρηγόριε αυτή τη νύχτα πορεύομαι προς την Θεοδώρα και έλθε και συ μαζί μού για να την ιδής». Εγώ ασπάσθηκα την δεξιά του χείρα και πορεύθηκα να κοιμηθώ. Και γενόμενος σε έκσταση ευρέθηκα σε ένα ανηφορικό και στενό μέρος, και εκεί βλέπω ωραιότατα παλάτια εξαστράπτοντα και κτυπόντας την πόρτα παρουσιάσθηκαν δύο γυναίκες και μου λέγουν.

Ο πατέρας Σεραφείμ Ρόουζ, ο Μηδενισμός και ο Νέος Ανθρωπος…

Ένα καταπληκτικό βιβλίο που διαβάζω τώρα, είναι ο «ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ» του μακαριστού πατέρα Σεραφείμ Ρόουζ, από τις εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2007. Ο π. Σεραφείμ ήταν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση φωτισμένου μοναχού, στον οποίο ο Θεός «αποκαλύφθηκε», τραβώντας τον από τα μηδενιστικά μονοπάτια ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος του είχε αρχίσει να γκρεμίζεται. Ποιός ήταν ο «κόσμος» του; Ο Ευγένιος Ρόουζ ήταν αναθρεμμένος στην αμερικανική ήπειρο (California) με το πνεύμα της δεκαετίας του '60: Αλκοόλ, flowerpower, drugs, ελευθεριότητα στις σχέσεις... Οπαδός της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας (ιδιαίτερα του Νίτσε) και των ανα­τολικών θρησκευτικών ρευμάτων, βαφτίστηκε Μεθοδιστής, "πέρασε" από φάσεις βουδισμού, αθεΐας, beatnik και έγινε ό πατήρ Σεραφείμ της αγάπης, της ταπεινώσεως και των αγιοπνευματικών αρετών. Σπούδασε και στο Παν. του Berkley ανατολικές γλώσσες στο δε Λύκειο του San Diego είχε βαθμολογηθεί σαν μεγαλοφυΐα στο IQ test. Επειδή θεωρώ ότι ο π. Σεραφείμ Ρόουζ είναι ότι πιο «μοντέρνο» φιλοσοφικά διαθέτει η Ορθοδοξία, μπορεί από καιρού εις καιρόν να σας παραθέτω κάποια αποσπάσματα από τα έργα του. Η δε φυσιογνωμία του (άσχετο!) μου θυμίζει πάρα πολύ έντονα (για την ακρίβεια θεωρώ ότι είναι ίδιος φυσιογνωμικά) ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο… Πάμε λοιπόν να τον γνωρίσουμε λίγο μέσα από το βιβλίο αυτό. Θα σας παραθέσω αποσπάσματα που μου «μίλησαν» περισσότερο. «Καλό Ταξίδι»!

Ο Μηδενισμός – η πίστη ότι δεν υπάρχει Απόλυτη Αλήθεια, ότι ή αλήθεια είναι σχετική -, αποτελεί, κατά τη δήλωση του Ευγένιου, τη βασική φιλοσοφία του 20ου αιώνα: «Στην εποχή μας έχει διαχυθεί και επικρατήσει σε τέτοιο βαθμό, έχει εισχωρήσει βαθειά στο νου και την καρ­διά του σύγχρονου ανθρώπου, ώστε δεν υπάρχει πλέον μέ­τωπο αντίστασης». «Ό πυρήνας αυτής της φιλοσοφίας», αναφέρει, «εκφράστηκε καθαρότατα από τον Νίτσε, κα­θώς και από έναν χαρακτήρα του Ντοστογέφσκυ στη φράση: Ό Θεός είναι νεκρός. Ό ορισμός του Μηδενισμού έχει γίνει από τον Νίτσε: «Οτι δεν υπάρχει αλήθεια, το απόλυτο δεν υφίσταται, δεν έχουμε «υπόσταση». Αυτό και μόνον συνιστά το Μηδενισμό και μάλιστα στην ακραία, μορφή του.»^. Άρα, ό άνθρωπος γίνεται Θεός και όλα είναι δυνατά». Ο Ευγένιος, βασισμένος στα βιώματά του, πίστευε ότι ό άνθρωπος δεν μπορεί να προσεγγίσει τον Χριστό εάν δεν συνειδητοποιήσει πόσο απομακρυσμένοι είναι ό ίδιος και ή κοινωνία από Αυτόν, δηλαδή εάν δεν έρθει αντιμέτωπος με τον ίδιο το Μηδενισμό. «Ό Μηδενισμός ενυπάρχει σε όλους στην εποχή μας», έγραψε, «και αυτοί, οι όποιοι δεν επιλέγουν να τον αντιμάχονται με τη βοήθεια του Θεού στο όνομα της πληρότητας της εν Χριστώ ζωής, πνίγονται οι αυτόν. Οδηγηθήκαμε στην άκρη της μηδενιστικής αβύσσου και, είτε αναγνωρίζουμε τη φύση της είτε όχι, θα εγκολπωθούμε σε αυτήν λόγω της αεί ενυπάρχουσας μηδαμινότητας. Μόνη ελπίδα λύτρωσης παραμένει ή στροφή μας προς τη μόνη και αληθινή πίστη στο Χριστό (τη μη αμφίβολη εν αμφιβολία), χωρίς τον οποίο είμαστε στην πραγματικότητα μηδέν».

Συνεχίζει:

«…Ο νέος θεός δεν είναι Ον αλλά ιδέα, δεν αποκαλύπτεται μέσα στην πίστη και την ταπείνωση αλλά κατασκευάζεται από υπερήφανα μυαλά πού αισθάνονται ακόμη την ανάγκη για «εξήγηση» αφού απολέσουν τον πόθο για σωτηρία. Αυτός είναι ό νεκρός θεός των φιλοσόφων πού αποζητούν μόνον μια «πρωταρχική αιτία» για να συμπληρώσουν τα συστήματα τους, ό θεός των «θετικιστών» και άλλων σοφιστών περί της θρησκείας πού εφευρίσκουν έναν θεό διότι τον «χρειάζονται» και στη συνέχεια σκέπτονται να τον «χρησιμοποιήσουν» κατά βούληση. Είτε «δεϊστής», «ιδεαλιστής», είτε «πανθεϊστής» ή «παγκοσμιϊστής», κάθε σύγχρονος θεός αποτελεί παρόμοιο νοητικό κατασκεύασμα, δομημένο από ψυχές πού έχουν νεκρωθεί αφού έχασαν την πίστη στον αληθινό Θεό. Τα αθεϊστικά επιχειρήματα εναντίον αυτών των θεών είναι τόσο ακαταμάχητα όσο και άτοπα. "Ένας τέτοιος θεός είναι, στην πραγματικότητα, ένας μη θεός. Αδιάφορος προς τον άνθρωπο, αδύναμος να δράσει εν τω κόσμω (εκτός της δυνατότητας να εμπνεύσει παγκόσμια «αισιο­δοξία»), αισθητώς αδυνατότερος των ανθρώπων πού τον εφηύραν. Περιττεύει να σημειώσουμε ότι, με αφετηρία έναν τέτοιο θεσμό, δεν μπορεί να οικοδομηθεί κάτι ασφαλές…»

Ο π. Αντώνιος Στυλιανάκης για την ομοφυλοφιλία

ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ κανείς ομοφυλόφιλος Η ΓΙΝΕΤΑΙ;

Από τις μέχρι τώρα επιστημονικές έρευνες δεν αποδείχτηκε ότι κάποιος γεννιέται ομοφυλόφιλος.

Αυτό συμφωνεί και με την προσωπική μου παρατήρηση και εμπειρία με χιλιάδες παιδιά τα οποία έχω δει ψυχοθεραπευτικά μέχρι σήμερα.

Ο προσανατολισμός του φύλου διαμορφώνεται παράλληλα με την προσωπικότητα του παιδιού και ανάλογα με τις διαθέσεις εκείνων που το μεγαλώνουν! Ασφαλώς καθοριστικό ρόλο παίζουν τυχόν απόρριψη ή κακοποίηση από τη μεριά του πατέρα ή της μητέρας...
Ασφαλώς η ομοφυλοφιλία καταδικάζεται από την Αγία Γραφή σαν θανάσιμο αμάρτημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί που μεγαλώνει με λάθος προσανατολισμό έτσι έχει φταίξιμο. Από εκεί και μετά όμως είναι ελεύθερο να αγωνιστεί στο να εγκρατευτεί ή να αφεθεί ελεύθερο στην αμαρτία.

Άλλωστε το ίδιο ισχύει και με οποιονδήποτε θέλει να έχει προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις. Αυτές είαι αποδεκτές μόνον στα πλαίσια του γάμου με ένα και μοναδικό πρόσωπο!

Δυστυχώς η εποχή μας θέλει να προβάλει την εφαρμογή της ομοφυλοφιλίας σαν ένα εναλλακτικό τρόπο ηδονής και αυτό φυσικά είναι πέρα για πέρα δαιμονικό.
Έχω ασχολήθει ψυχοθεραπευτικά με ανάλογες περιπτώσεις παιδιών και σίγουρα μπορούν να βοηθηθούν σημαντικά αν ξεκινήσει από νωρίς η βοήθεια. 

Το Ευαγγέλιο γράφτηκε για όλους αλλά φυσικά ο καθένας θα κριθεί ανάλογα με τα τάλαντα που του έδωσε ο Θεός.Εννοείται πως δεν φταίει εκείνος που έγινε με συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό και δε το επέλεξε ο ίδιος! Με συγχωρείτε πολύ όμως αλλά θα φταίει αν το καλλιεργήσει από εκεί και μετά...

Γνωρίζω ομοφυλόφιλους με σεβασμό το θέλημα του Θεού που περιορίστηκαν στον εαυτό τους και τη γυναίκα τους και τα όσα παιδιά έκαναν. Επίσης κάποιους άλλους που έμειναν άγαμοι. Επίσης κάποιους άλλους που έγιναν μοναχοί...

Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι θα νομιμοποιήσουμε την ομοφυλοφιλική σχέση τη στιγμή που ο Χριστός δεν δέχεται ούτε τις εξωγαμιαίες σχέσεις, που από ιατρική άποψη είναι απόλυτα ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ, όχι όμως ΗΘΙΚΕΣ!

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ωραιόλογίες και τα αγαπόλογα και ας δούμε τι είναι εκείνο που ευαρεστεί το Θεό. Η συνάντηση με το Χριστό είναι το ζητούμενο και όχι το πως θα ικανοποιήσουμε τις ορμές μας...

Ο Χριστός δεν πρόκειται πάντως να μας ζητήσει πράγματα ανώτερα από τις δυνάμεις μας... Όμως εκείνο που μπορούμε ας του το δώσουμε.

Αυτοί που επικαλούνται τόσο την τρυφερή τους ψυχή και την αγάπη τους, ας την κατευθύνουν προς το Θεό και όχι μόνον θα σωθούν αλλά θα γίνουν και άγιοι!
Συμπληρωματικά σας λέω ότι υπάρχουν και ορφανά παιδάκια που δεν δέχτηκαν αγάπη από κανέναν, τι θα γίνει με αυτά; Θα πρέπει σε όλη τους τη ζωή να ψάχνουν για υποκατάστατα γονιών;

Υπάρχουν και ανάπηροι στο μυαλό που δεν ξέρουν τι θα πει αγάπη, τι θα γίνει με αυτούς, πρέπει να τους κάνουμε μεταμόσχευση εγκεφάλου;

Και τέλος, ας μην γελιόμαστε, πόσοι νομίζετε μέσα σε ένα φυσιολογικό γάμο μπορούν να ζήσουν την αγάπη πραγματικά στη σημερινή κοινωνία; Φοβάμαι ότι είναι πολύ λιγότεροι από όσους φαντάζεστε!!! Αυτό όμως δεν τους νομιμοποιεί να αναζητήσουν εξωσυζυγικές σχέσεις, όπως πολλοί το έχουν αναγάγει σε χόμπυ σήμερα! 

(π. Αντώνιος στο agiooros.net/forum)

ΣΗΜ: Ο π. Αντώνιος είναι Ιερομόναχος και παιδοψυχίατρος.

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Η Ορθόδοξη θεώρηση της ομοφυλοφιλίας Συντονιστές: Νίκος, Anastasios68,

Η Ορθόδοξη θεώρηση της ομοφυλοφιλίας

από Constantinosa.gr » Σάβ Αύγ 25, 2012 10:33 am

Ο Τρελο-Γιάννης και το δαιμόνιο της ομοφυλοφιλίας
(Απόσπασμα απο το βιβλίο ο Τρέλο - Γιάννης)

 

ΜΕΡΟΣ Δ*

Ο Κωνσταντίνος που συνήθιζε να κάθεται στις τελευταίες πάντα θέσεις του Ναού με εμφανή αρχικά δισταγμό σηκώθηκε και πήγε κοντά στον κυρ- Αναστάση. Καθώς διάβαινε προς τον άμβωνα παρατήρησε το πόσο περίεργα τον κοιτούσαν όλοι. Είδε στα μάτια των παρευρισκομένων να καθρεφτίζεται μία αόριστη απορία. Και εκείνος απορούσε γιατί ο κυρ-Αναστάσης κάλεσε μόνο αυτόν να παρευρεθεί δίπλα του την ώρα της ανάγνωσης της επιστολής.

Κάτι όμως ασυνήθιστο τον παρακίνησε και αφού έριξε μία κλεφτή ματιά στην αγαπημένη του Κατερίνα παρακάλεσε τον κυρ -Αναστάση να πει δυό λόγια στη μνήμη του τρελο- Γιάννη. Ο κυρ -Αναστάσης θέλησε να διαβάσει πρώτα την επιστολή και μετά να του δώσει το λόγο. Τότε ο παπα-Βασίλης παρενέβη στη συζήτηση και είπε: «Άσε το παιδί να μιλήσει Αναστάση».


Ο Κωνσταντίνος τότε με χαμηλωμένο το πρόσωπο πήγε μπροστά στο μικρόφωνο. «Θεωρώ και εκλαμβάνω τον εαυτό μου ως το χειρότερο μίασμα που υπήρξε ποτέ στην ανθρωπότητα. Ξέρω ακόμη πως ως «μίασμα» της κοινωνίας με αντιμετωπίζετε όλοι λόγω της αμαρτωλής πρώην δραστηριότητάς μου. Έχετε απόλυτα δίκαιο. Έτσι μου αξίζει να με αντιμετωπίζετε γιατί με τη ζωή που έκανα όχι μόνο έβλαπτα τον εαυτό μου αλλά και τους πλησίον μου, εσάς δηλαδή αλλά και όλους αυτούς που έπιανα στα δίκτυα της ανομίας. Παίρνω λοιπόν ως ευκαιρία τη δυνατότητα αυτή που μου έδωσε ο κυρ-Αναστάσης για να ζητήσω από τον καθένα προσωπικά να με συγχωρήσετε. Δεν αξίζω βέβαια ούτε καν τη συγνώμη γιατί σας έβλαψα όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε. Έβλαψα την πόλη μας, τη συνοικία, τη γειτονιά μας. Έβλαψα φίλους και γνωστούς μου, γονείς και συγγενείς γιατί μετέφερα με τη βιοτή μου, το βούρκο της ακολασίας στην καθημερινότητά σας.

Στην κατρακύλα μου αυτή που είχα πάρει έδωσε τέλος οριστικό ο τρελο-Γιάννης. Οι προσευχές του σαλού με έβγαλαν από την παγίδα όχι ενός δαιμονίου αλλά ολάκερης λεγεώνας που είχαν φωλιάσει μέσα μου.


Ήμουν για σχεδόν δέκα χρόνια τραβεστί. Πίστευα τότε ότι η ευτυχία βρίσκεται στην εφήμερη απόλαυση που προκαλεί η σαρκική επαφή. Ντυνόμουν προκλητικά, οργιζόμουν με τους ανθρώπους. Αντιμετώπιζα τη ζωή ως ένα δοχείο ηδονής, το οποίο θα έπρεπε καθημερινά να φροντίζω να γεμίζω. Έζησα το βούρκο της κολάσεως, όσο δεν μπορείτε να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Συνήθιζα λοιπόν σε τακτά διαστήματα να αλλάζω κατοικία, αφού με το δίκιο της η κοινωνία με εκλάμβανε ως απόβλητο. Και αυτό στην ουσία ήμουν. Οι τσακωμοί, οι βρισιές και οι απογοητεύσεις πίστευα ότι ήταν η καλύτερη άμυνα στην παθιασμένη κατά κυριολεξία μανία μου να ακολουθήσω κάτι που διέφερε από το κοινωνικά πρέπον, από τα ιδανικά και τις αξίες του ευαγγελίου. Θεωρούσα τότε ως ανθρώπινο δικαίωμα την ασθένεια μου και είχα την ψευδαίσθηση πως ήταν πέρα ως πέρα φυσιολογικό. Κάτι που είθισται σήμερα κάποιοι ακόμη και ανώτατοι άρχοντες να διαφημίζουν ως δήθεν διαφορετικότητα.


Δεν υπήρξε λοιπόν αστυνομικό τμήμα στην Αθήνα που να μην με γνωρίζει. Δεν υπήρξε δικαστήριο που να μην ήμουν «πελάτης» του είτε ως κατηγορούμενος επειδή πρόσβαλα τα χρηστά ήθη είτε ως μάρτυρας κατηγορίας η υπεράσπισης σε διάφορες παρόμοιες υποθέσεις. Είχα την ψευδαίσθηση πως με την όλη ανήθικη δραστηριότητά μου υπηρετούσα μία σιωπηλή επανάσταση κοινωνικής αποδοχής της ομοφυλοφιλίας. Κυνηγημένος έφθασα και στη γειτονιά σας και παρουσιάστηκα στην καλή και φτωχή γερόντισσα την κυρά Χρυσούλα προκειμένου να ζητήσω την γκαρσονιέρα που νοίκιαζε. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά τον τρελο- Γιάννη, ο οποίος είχε φέρει ψωμί στην σχεδόν άπορη γιαγιούλα.


Η κυρά Χρυσούλα σε αντίθεση με άλλους ενοικιαστές δεν με ρώτησε πολλά πράγματα. Απλώς μου είπε πως οι 30.000 δρχ. που ζητούσε για ενοίκιο, ήταν και τα μόνα χρήματά της για να τα φέρει βόλτα και με παρακάλεσε να μην τα καθυστερώ γιατί μ’ αυτά πληρώνει τη ΔΕΗ, το νερό και τα κοινόχρηστα και αγοράζει τα απαραίτητα προς το ζην. «Αχ καλέ μου Κωνσταντίνε ο Θεός σε έστειλε. Τρεις μήνες έχω ξενοίκιαστο το σπίτι και ζω με τη βοήθεια του φούρναρη του κυρ-Αποστόλη και του μπακάλη του κυρ-Παντελή που μου στέλνουν ψωμί και τρόφιμα μ’ αυτόν τον σαλό» είπε δείχνοντάς μου τον τρελο-Γιάννη.


«Μα ποτέ δεν έστειλα ψωμί κυρά Χρυσούλα, αφού δεν ήξερα για την κατάστασή σου»γύρισε τότε αυθόρμητα και της είπε ο κυρ-Αποστόλης. «Ούτε εγώ έστειλα ποτέ τρόφιμα», συμπλήρωσε ο κυρ-Παντελής. Μα έτσι μου έλεγε ο τρελο-Γιάννης είπε εμφανώς απορημένη η κυρά Χρυσούλα.


Μετά την μικρή αυτή «ευχάριστη» παρέμβαση ο Κωνσταντίνος συνέχισε. «Συνήθιζε ο τρελο- Γιάννης να μην αποκαλύπτει τις πράξεις του. Σε εσένα κυρά Χρυσούλα μου, έφερνε φαγητό, σε εμένα όμως έφερε τον ίδιο το Θεό». Τα μάτια του Κωνσταντίνου βούρκωσαν και δάκρυα άρχισαν να τρέχουν. Μαζί του έκλαιγαν όλοι. Πήρε μία βαθιά ανάσα και είπε: «Μετά τρεις ημέρες μετακόμισα στην γκαρσονιέρα. Ο τρελο- Γιάννης με βοήθησε να μεταφέρω τα πράγματα. Μάλιστα όταν ο μεταφορέας άφησε κάποιο υπονοούμενο εξ αφορμής της συμπεριφοράς και του τρόπου ομιλίας μου ο τρελο-Γιάννης τον αποστόμωσε λέγοντάς του πως δεν έχει δικαίωμα να σχολιάζει κάποιος που συστηματικά ζούσε στη μοιχεία και συμπεριφερόταν βάναυσα στα δυό παιδιά του. Ο μεταφορέας σάστισε και σταμάτησε τότε να ειρωνεύεται. Πίστεψα πως θα ήταν γνωστοί αλλά απόρησα όταν φεύγοντας στράφηκε στον τρελο-Γιάννη και του είπε: «Εσύ τι είσαι μάγος;» Ναι, Γιώργο έχω «μαγευτεί» από την αγάπη του Χριστού μας, απάντησε ο σαλός. Ζήτησε μάλιστα από τον μεταφορέα να πάψει να στεναχωράει τον Χριστό που παρ’ όλη τη συμπεριφορά του γιάτρεψε την κόρη του Θεοδώρα από σοβαρότατη ασθένεια. Με σκυμμένο το κεφάλι ο Γιώργος τότε έφυγε. Είναι ο κύριος που κάθεται εκεί μαζί με τη γυναίκα του και μπορεί να επιβεβαιώσει το συμβάν. Μου έκανε εντύπωση ο διάλογος αλλά τότε τον λογάριασα ως τρέλες του σαλού.


Το βράδυ λοιπόν της ίδιας ημέρας ντύθηκα με γυναικεία ενδύματα κατά τη συνήθειά μου και πήγα σε γνωστό στέκι των τραβεστί στην λεωφόρο Συγγρού. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν είδα τον τρελο- Γιάννη να με κοιτά από την απέναντι γωνιά του τετραγώνου. Από τη σκέψη μου πέρασε πως επεδίωκε ερωτική συντροφιά. Αλλά πως άραγε με βρήκε; Με παρακολούθησε ο σαλός και τώρα θα τα πει στη κυρά Χρυσούλα. Αχ πάλι θα αναζητώ σπίτι. Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά σταμάτησε ένας υποψήφιος πελάτης μπροστά μου. Σαν ελατήριο τότε σηκώνεται ο τρελός και αρχίζει να φωνάζει. «Αυτός έχει AIDS, είναι άρρωστος και θα σας κολλήσει. Φύγετε –φύγετε». Αιφνιδιάστηκα από την αλλοπρόσαλλη αυτή συμπεριφορά ενός ανθρώπου που ούτε καν γνώριζα. Βέβαια ο υποψήφιος πελάτης έφυγε. Άρχισα τότε να βρίζω τον τρελο- Γιάννη. Με έπιασε μία υστερία... Αυτό συνεχίστηκε σχεδόν για ένα μήνα. Δεν μπόρεσα να καταλάβω ως σήμερα πως ανακάλυπτε τα παράνομα στέκια. Ένα βράδυ, τον βάρεσα μάλιστα πολύ άσχημα.

Φανταστείτε όμως την έκπληξή μου, όταν κάθε βράδυ που γύριζα στο σπίτι έβρισκα ένα φάκελο με σχεδόν τα διπλά χρήματα απ’ αυτά που συνήθιζα να εισπράττω από την βρώμικη αυτή δραστηριότητά μου και απέξω έγραφε: «Ευλογία για τον δούλο του Χριστού Κωνσταντίνο». Δεν ήξερα τότε τι να υποθέσω με όλα αυτά τα περίεργα που ζούσα. Τα απογεύματα που συνήθιζα να βγαίνω από το σπίτι και έβλεπα τον τρελο- Γιάννη θύμωνα. Εκείνος όμως έλεγε. «Κωνσταντίνε μου πάψε να στεναχωρείς τον Χριστό και την Παναγιά μας που κλαίνε αδιάκοπα για σένα». Σκεπτόμουν ακόμη και να φύγω από το σπίτι αλλά κάτι με κρατούσε εκεί. «Ρε μήπως σε ερωτεύτηκε και συμπεριφέρεται έτσι αλλόκοτά» μου έλεγαν οι άλλοι τραβεστί. «Όχι, δεν δείχνει τέτοιες διαθέσεις» απαντούσα.


Για να μην τα πολυλογώ αποφάσισα να προσκαλέσω τον τρελο -Γιάννη στο σπίτι προκειμένου να δώσω ένα τέλος σ’ όλα αυτά. Νόμιζα πως κάποιος τον βάζει επίτηδες για να με τρελάνει. Στην πρόσκλησή μου ο τρελο -Γιάννης παρά το γεγονός ότι επανειλημμένως τον είχα προπηλακίσει ανταποκρίθηκε θετικά. Δεν ξέρω τι με έπιασε εκείνη την ημέρα και καθάρισα το σπίτι, μαγείρεψα κάτι πρόχειρο και το έριξα στο διάβασμα. Ξεφύλλιζα ένα περιοδικό ποικίλης ύλης και κέντρισε την προσοχή μου ένα δημοσίευμα για κάποιο γέροντα ονόματι Πορφύριο που υπηρέτησε σε παρεκκλήσιο νοσοκομείου στην Ομόνοια.


Δεν πρόλαβα να το διαβάσω όταν άκουσα τον τρελο-Γιάννη να χτυπά την πόρτα. Μόλις του άνοιξα μου είπε: «Ευλογημένος να είσαι Κωνσταντίνε μου στο νυν αιώνα και στον μέλλοντα». Πρώτη φορά άκουγα αυτόν τον χαιρετισμό, αλλά και για πρώτη φορά άκουσα το δαιμόνιο να μιλά από μέσα μου. «Ήρθες και εδώ στο σπίτι μου τρελέ να με εκδιώξεις; Δεν είμαι μόνος αλλά έχω συντροφιά και άλλους 365 φίλους. Δεν πρόκειται να φύγω. Φύγε εσύ γιατί θα σε σκοτώσω». Ο τρελο- Γιάννης τότε ύψωσε μπροστά μου ένα σταυρό και είπε. «Στο όνομα της Αγίας και ομοουσίου Τριάδος...» Δεν άκουσα τίποτε άλλο γιατί λιποθύμησα. Όταν συνήλθα αντίκρυσα τον σαλό να μου χαμογελάει. Ένιωθα μία χαρά που βρισκόταν εκεί αλλά δεν ήξερα την αιτία. «Σου έφερα ένα δώρο Κωνσταντίνε μου. Είναι το Ψαλτήριο, ένα βιβλίο που έγραψε ο βασιλιάς και Προφήτης Δαυίδ». Τι έγινε, τι συνέβη; Ρώτησα. «Κωνσταντίνε μου έχεις μεγάλη ευλογία. Ο Χριστός σε επέλεξε. Σε ετοιμάζει για μεγάλους άθλους. Όμως, θα πρέπει να δώσεις μεγάλο αγώνα γιατί αυτό που έχεις μέσα σου δεν πρόκειται να φύγει εύκολα». Εάν βλέπατε τη λάμψη στο πρόσωπο του τρελο -Γιάννη θα κατανοούσατε το φόβο μου. Θεωρούσα αηδίες τα περί δαιμονίων. Πίστευα ότι αποτελούν σκαρίφημα των παπάδων και της θρησκείας για να φοβίζουν τον κόσμο και να απομυζούν εύκολα χρήματα, να περνούν καλά, να πλουτίζουν και άλλα τέτοια συναφή. Και να τώρα που υπήρξα μάρτυρας της φθονερής για τον άνθρωπο δράσης τους. Ο τρελο-Γιάννης από τότε έγινε αδελφός και φίλος. Το ίδιο βράδυ μάζεψα όλα τα γυναικεία ρούχα και τα παπούτσια και τα καλλυντικά και τα πέταξα στα σκουπίδια. Την επόμενη ημέρα άλλαξα το τηλέφωνό μου. Με τη βοήθεια του σαλού μάλιστα έπιασα δουλειά σε λογιστήριο μίας μεγάλης εταιρίας. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας ήταν φίλος του τρελο-Γιάννη. Με προσέλαβε με ικανοποιητικό μισθό.


Ταυτόχρονα σχεδόν καθημερινά με τον τρελο-Γιάννη πηγαίναμε σε ένα ναό ψηλά στον Υμηττό και ο ιερέας διάβαζε τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου (εξορκισμούς) ενώ ο τρελο- Γιάννης διάβαζε ψαλμούς. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι έζησα. Αυτό που μπορώ τώρα να βροντοφωνάξω από την εμπειρία αυτή είναι πως η ομοφυλοφιλία και εν γένει η πορνεία δεν είναι διαφορετικότητα ούτε ασθένεια είναι ένα φοβερό δαιμόνιο, που εξοργίζει τον Παντοκράτορα. Αυτό επίσης που θέλω να σας πω είναι πως η αγία μας Εκκλησία έχει τα κατάλληλα όπλα για να εξολοθρεύει ολοσχερώς όλα αυτά που σήμερα η εκσυγχρονισμένη κοινωνία μας θεωρεί όπως και εγώ πίστευα κάποτε ότι είναι βλακείες.


Οι προσευχές του αγίου της γειτονιάς μας με γλύτωσαν. Άλλαξε τη ζωή μου ολάκερη η γνωριμία μαζί του. Αυτά που έζησα τα τελευταία πέντε χρόνια στην ευλογημένη αυτή γειτονιά συνθέτουν ένα αληθινό θαύμα του τριαδικού και μόνου αληθινού Θεού. Ξέφυγα μέσα από μία πραγματική κόλαση και ζω μέσα σ’ έναν κόσμο που ούτε στα καλύτερα όνειρά μου δεν είχα ζήσει.


Με τη συνεχή συμπαράσταση του αγίου αυτού ανθρώπου που κάθε άλλο παρά τρελός ήταν κατανόησα το λάθος, συνειδητοποίησα πράγματα και καταστάσεις που αποτελούν τα θεμέλια της κοινωνίας μας, γνώρισα την αγάπη του Χριστού. Λειτουργούσα ως εθισμένος σε τοξικές ουσίες, δεν ξεχώριζα από τους τοξικομανείς, ζούσα έναν εφιάλτη, στον οποίο έδωσε τέλος ο τρελο -Γιάννης ο υπέροχος αυτός άγιος του Θεού. Δεν θέλω άλλο να σας κουράσω με την ιστορία μου. Άλλωστε καταγράφω όπως πρότεινε ο κυρ-Αναστάσης όλη την ιστορία μου με λεπτομέρειες. Ζητώ συγγνώμη και από εσάς και από τα πάμπολλα θύματα που παρέσυρα στα δίκτυα της ανομίας, όπου ήμουν παγιδευμένος. Ζητώ συγνώμη και από την αγαπημένη μου Κατερίνα, η οποία άνοιξε την αγκαλιά της στον πιο αμαρτωλό όλης της οικουμένης, έκλεισε τα αυτιά της στα δυσμενή σχόλια και τις δίκαιες κριτικές και δέχτηκε την πρότασή μου να προχωρήσουμε σε γάμο. Δέχτηκε να ζήσει με ένα μηδενικό, με ένα απόβλητο, ένα μωρό. Και στον επικείμενο γάμο μας είχε επενδύσει με δάκρυα και προσευχές ο άγιος τούτος άνθρωπος, ο τρελο –Γιάννης. Τα τελευταία λόγια του Κωνσταντίνου χάθηκαν μέσα στους λυγμούς του. Μαζί του έκλαιγε ο παπά Βασίλης που έτρεξε και τον αγκάλιασε αλλά καί όλοι οι παρευρισκόμενοι. "Σκέφτομαι παπά-Βασίλη να φύγω από τη γειτονιά όχι για μένα αλλά για την Κατερίνα" ψέλλισε ο Κωνσταντίνος με δυσκολία.


Τότε ο παπά-Βασίλης πήρε το λόγο και είπε: "Αγαπητοί μου ο Κωνσταντίνος εξεδήλωσε την επιθυμία να φύγει από τη γειτονιά μας. Τι λέτε; Θα αφήσουμε μια ζωντανή μαρτυρία ενός θαύματος του εκλιπόντος αδελφού μας Ιωάννη, τον Κωνσταντίνο μας αλλά και την Κατερίνα μας να φύγουν;"
Όχι, Όχι. φώναξαν όλοι.

http://constantinosa.gr/index.php?optio ... =8&lang=en

Constantinosa.gr

Δημοσιεύσεις: 1

Εγγραφή: Τετ Αύγ 01, 2012 2:55 pm

Κορυφή

Re: Η Ορθόδοξη θεώρηση της ομοφυλοφιλίας

από Νίκος » Σάβ Αύγ 25, 2012 10:34 am

Μπορούμε να κάνουμε απαρίθμηση των θανάσιμων αμαρτιών, όπως χιλιάδες φορές έχουμε κάνει. Συμφωνώ ακόμη να βάλουμε την ομοφυλοφιλία πρώτη. Όμως σε τι ωφελεί να τις βαθμολογήσουμε ποια είναι η πιο θανάσιμη; Είναι σα να λέμε ποια αρρώστια είναι πιο μεγάλη ο καρκίνος. το AIDS, τα καδιοαγγειακά; Η ουσία είναι να κάνουμε έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία μήπως και δεν υποστούμε τις συνέπειες.



Μετάνοια σημαίνει, κατανοώ την αμαρτωλότητά μου και αγωνίζομαι να την καταπολεμήσω προσελκύοντας την Χάρι του Θεού. Δεν είναι βέβαιο ότι ως το τέλος της ζωής μου θα καταφέρω ν' απαλλαγώ απ' τα πάθη μου, και απόκειται στο Μέγα Έλεος του Θεού, αν' θ' αναγνωρίσει την προσπάθεια μου ως ειλικρινή και θα μου επιτρέψει κατά Χάριν να εισέλθω στη Βασιλεία των Ουρανών.

Δεν θα μπουν μόνο απαθείς στη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά σίγουρα θα μπουν μόνο μετανοούντες.

Όσο για τη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και την αγαπολογία, η πρώτη είναι έμπρακτη και η δεύτερη μόνο με λόγια, οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία είναι παρερμηνεία.

Υπάρχει έμπρακτη αγάπη σ' αυτό τον κόσμο, αφού είναι η φυσική κατάσταση της καρδιάς μας. Ένα ερώτημα είναι αν υπάρχει απαθής αγάπης, η οποία είναι μάλλον σπάνια και την έχουν μόνο οι Άγιοι. Εμείς οι υπόλοιποι προσπαθούμε. Αν λείψει η Αγάπη απ' αυτό τον κόσμο θα σημαίνει ότι ο Θεός μας εγκατέλειψε, πράγμα που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, μας το είπε ο Ίδιος.

Η παραπάνω ιστορία του Κωνσταντίνου είναι ένα παράδειγμα και για τα δύο, δηλαδή απαθούς αγάπης και ειλικρινούς μετάνοιας.

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Νίκος

Διαχειριστής

Δημοσιεύσεις: 2867

Εγγραφή: Παρ Ιούλ 27, 2012 11:05 am

Κορυφή

Re: Η Ορθόδοξη θεώρηση της ομοφυλοφιλίας

από minos » Σάβ Αύγ 25, 2012 10:36 am

Το εχουμε συζητηση Νικο και στο Αγιο Ορος νετ.

Αυτο που εχει σημασια ειναι πραγματικη μετανοια και οχι μεταμελεια γιατι ναι μεν ( στην μεταμελεια) το ματενιωνουμε αλλα ξαναπεφτουμε ξανα και ξανα στο ιδιο αμαρτημα.

Γι αυτο λεμε ολοι καλη μετανοια, να το κανουμε με επιγνωση και συνηδειτα οτι θα κανουμε οτι περασει απο το χερι μας για να μην ξαναπεσουμε στο ιδιο αμαρτημα, ανεξαρτητα εαν και ο ιδιος ο Κυριος ειπε 77 φορες εαν πεσεις αλλες τοσες να σηκωθεις.

"ου κατώκει εν μέσω της οικίας μου ποιών υπερηφανίαν"

minos

Δημοσιεύσεις: 181

Εγγραφή: Τρί Ιούλ 31, 2012 3:39 pm

Τοποθεσία: Στάθης Θεσσαλονικιος

Κορυφή

Re: Η Ορθόδοξη θεώρηση της ομοφυλοφιλίας

από Νίκος » Σάβ Αύγ 25, 2012 10:36 am

Στάθη με συγχωρείς, αλλά νομίζω ότι δίνεις λάθος νόημα στη λέξη μετάνοια. Μετάνοια σημαίνει αλλάζω νου, δηλαδή καταλαβαίνω ότι ακολουθούσα λάθος δρόμο μακρυά από το Θεό (αμαρτία) και αποφασίζω ν' ακολουθήσω το σωστό δρόμο σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και με τη βοήθεια της Χάριτος Του, για να μπορέσω να τον πλησιάσω.

Η μετάνοια είναι συνεχής, όχι στιγμιαία, είναι στάση ζωής και δεν αφορά μόνο ένα πάθος ή αμάρτημα.

Δεν υπάρχει πραγματική και μη πργματική μετάνοια, ή μετανοεί κάποιος ή παραμένει αμετανόητος.

Ο μετανοών εξακολουθεί να είναι αμαρτωλός, όχι επειδή το θέλει ή επειδή δεν προσπαθεί, αλλά εξ αιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο Θεός επιτρέπει ν' αμαρτάνουμε παρ' ότι γνωρίζει την προαίρεσή μας να μην το κάνουμε για να μας εκπαιδεύσει (δοκιμασίες) και για να μην πέσουμε σε υπερηφάνεια. Εκείνος γνωρίζει πότε θα μας απαλλάξει από τα πάθη μας, όταν αυτό θα είναι για μας ωφέλιμο πνευματικά (Για τον Όσιο Σιλουανό χρειάστηκαν 20 χρόνια άσκησης, φαντάσου για μας).

Η μεταμέλεια είναι το πρώτο βήμα προς τη μετάνοια, δηλαδή η αναγνώριση του σφάλματος, πριν την απόφαση για διόρθωσή του με τη βοήθεια του Θεού. Χωρίς τη βοήθεια της Χάριτος του Θεού κανείς δεν μπορεί να διορθωθεί και να σωθεί από την αμαρτία. Επομένως για τη μετάβαση από τη μεταμέλεια στη μετάνοια είναι απαραίτητη η πίστη στην Αγάπη και στη Δύναμη του Θεού να διορθώνει, να μετασχηματίζει, να συγχωρεί και να αγιάζει πέρα απ' τις ανθρώπινες δυνατότητες και πάνω από κάθε ανθρώπινη λογική και δικαιοσύνη.

Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ και ελέησόν με.

Αν θέταμε τη σχέση μας με το Θεό σε σωστή βάση...

Αν θέταμε τη σχέση μας με το Θεό σε σωστή βάση...

Μπορώ όμως ότι μια από τις μεγαλύτερες αμαρτίες είναι ότι δεν θέτουμε σε σωστή βάση τη σχέση μας με το Θεό. Πολλοί άνθρωποι περιμένουν τη σωτηρία χωρίς να καταβάλουν καμιά προσπάθεια. Όπως : « Ο Θεός είναι καλός ,είναι φιλάνθρωπος ,είναι γεμάτος αγάπη, δε γίνεται να μη μας σώσει, ανεξάρτητα από το πόσο αμαρτωλοί είμαστε αν ο Θεός είναι παντοδύναμος θα μας σώσει και εμάς»


Οι άνθρωποι που θέτουν το πρόβλημα με αυτό τον τρόπο αρνούνται να καταλάβουν ότι ο Θεός δε μας έχει προορίσει να πάμε στη κόλαση ούτε μας έχει προορίσει να πάμε στο παράδεισο. Για να μπορείς να φθάσεις στο παράδεισο πρέπει να είσαι ελεύθερος. Να αγαπάς και να είσαι ελεύθερος να διαλέξεις το Παράδεισο.

Αλλά εμείς με τις πράξεις μας διαλέγουμε τη κόλαση, ενώ από το Θεό ζητάμε να μας σώσει. Μάθαμε να εκφραζόμαστε για μεγάλες αμαρτίες όπως η ομοφυλοφιλία, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ , το κλέψιμο, σαν ρεφρέν που μας κάνει στα μάτια μας καλύτερους: «Τι καλά που δεν είμαστε ομοφυλόφιλοι, που δεν παίρνουμε ναρκωτικά , που δεν κλέβουμε , που δεν είμαστε αλκοολικοί»

Θεωρώ την υποκρισία μια μεγάλη αμαρτία ! Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος ,παρατηρεί ότι αν διαβάσουμε με προσοχή τη Καινή Διαθήκη βλέπουμε ότι ο Χριστός δεν επέπληττε τις πόρνες , όσο επεπληττε τους υποκριτές και τους Φαρισαίους.

Συνηθίσαμε να θεωρούμε την υποκρισία και τον φαρισαϊσμό μικρές αμαρτίες , επειδή ακριβώς κάνουμε πολλές φορές αυτή την αμαρτία χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Προτιμούμε να δείχνουμε με το δάχτυλο αυτούς που κάνουν μεγάλες αμαρτίες ,αρνούμενοι να σκεφτούμε στο τι θα ήμασταν αν είχαμε μια ζώσα εν Χριστώ ζωή.

Η δύναμη των Αγίων(Γέροντας Πορφύριος)

- Θὰ σοῦ δώσω ἕνα παράδειγμα, γιὰ νὰ καταλάβεις. Φαντάσου μιὰ πόλη μὲ πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους, οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν. Σ’ ἕνα Μοναστήρι ἐκεῖ ζεῖ ἕνας μοναχὸς ἀσκητής, ὁ ὁποῖος σηκώνει τὰ καθαρὰ χέρια του στὸν Θεὸ καὶ τὸν παρακαλεῖ νὰ μὴν τιμωρήσει ὅλες αὐτὲς τὶς χιλιάδες ποὺ ἁμαρτάνουν. Σὲ διαβεβαιώνω, λοιπόν, ὅτι γιὰ τὸ χατίρι αὐτοῦ τοῦ ἀσκητῆ ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ τὶς πεντακόσιες χιλιάδες.

- Εἶναι ἐκπληκτικὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς λέτε.

- Νὰ ξέρεις, ὅτι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ τὰ πάντα. Ὁ Ἅγιος μπορεῖ νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅ,τι θέλει καὶ νὰ τοῦ τὸ δώσει ὁ Θεός. Εἶναι πολὺ μεγάλη ἡ δύναμη τῶν Ἁγίων.Ἀνθολόγιο συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου/πηγή

Γέροντας Ιωακείμ:«Ο διάβολος βάζει να γράφουμε τόσα πολλά για τον αντίχριστο»

[ Μ.Μ.: Στην εποχή μας, Γέροντα, ο κόσμος μιλάει περισσότερο για τον αντίχριστο και πολύ λιγότερο για τον Χριστό. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γ. Ι. : Είναι και αυτό ένα κατόρθωμα του διαβόλου. Πέτυχε να στρέψει την προσοχή των πολλών σε αυτόν. Είναι σημείο των καιρών το ότι στους εσχάτους χρόνους θα κάνει «θαύματα» εν ουρανώ και εν τη γη ο αντίχριστος, ο εξαποδώ, ο κακομούτσουνος όπως τον λέω εγώ, ο μισόκαλος και όπως τον έλεγε ο μακαριστός Γέρων Παϊσιος , το ταγκαλάκι. Το ταγκαλάκι κατόρθωσε να βάλει τους ανθρώπους να μιλούν γι’ αυτό, προετοιμάζοντας το έδαφος για την κυριαρχία του αντιχρίστου. Βιβλία πολλά γράφτηκαν περί αυτού. Ίσως βάζει ο διάβολος να γράφουν τόσα πολλά γι’ αυτόν, ώστε να πιάνει πανικός τους ανθρώπους και να μπορεί να κάνει άνετα τη δουλειά του. Πρέπει να σας πω εδώ ότι έγινε μεγάλη κατάχρηση και με τον πολυσυζητημένο αριθμό του αντίχριστου. Έγινε τόσος θόρυβος και τόση θεωρία αναπτύχθηκε περί αυτού, που οι άνθρωποι ήδη το γράψανε στη μνήμη τους και το περιμένουνε να γίνει. Εγώ νομίζω ότι ήταν λάθος ενέργειες αυτές, ότι καλλιεργήθηκε πολύ το θέμα . Εδώ ταιριάζει το ανέκδοτο που λένε για τους συμπαθέστατους Χιώτες. Έπεσε ένα γαϊδούρι μέσα στο πηγάδι και το βγάλανε και φώναζε ένας: Σιγά ρε, μη στάξει η ουρά του στο πηγάδι. Βρε, αφού ολόκληρο ήταν μέσα στο πηγάδι, η ουρά μας πείραξε; Δηλαδή, ενώ ο δαίμονας μπήκε μέσα στους ανθρώπους και γενικώς αλωνίζει, κι εμείς εκεί, με τα νούμερα! Εγώ σαν να τον βλέπω ,στα κρυφά να χορεύει και να χτυπάει το ντέφι να χορεύουμε κι εμείς! Κοίτα εκεί, συλλογίζεται, αυτά τα χαζά όλο μ’ εμένα ασχολούνται. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και φειδωλοί σ’ αυτά τα θέματα. Πιο πολύ για τον Χριστόν να μιλάμε, τον Χριστόν να σκεπτόμαστε, ο Χριστός να μας απασχολεί, τον Χριστόν να αντιγράφουμε και τότε ο διάβολος δεν μπορεί να μας πειράξει. Ιδίως οι πιστοί άνθρωποι οι οποίοι κινούνται στον χώρο της Εκκλησίας και προσεύχονται και κοινωνούν και αγιάζονται, δεν έχουνε να φοβηθούν τίποτε από τον αντίχριστο. «Μείζων ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω». Ο Χριστός μας είναι ο μείζων, παρά αυτός που είναι στον κόσμο, δηλαδή ο διάβολος. Αλλ’ εγώ «πεποιθώς εν Σοι, τροπούμαι τούτον». Δηλαδή εγώ έχοντας την πεποίθηση και την δύναμη του Χριστού, νικώ τον διάβολο. Αφού λοιπόν τον νικούμε, γιατί τον φοβόμαστε; Ο Γέροντάς μου είχε ένα μπαστούνι και κτυπούσε τον διάβολο! Πάρε και αυτή, πάρε και την άλλη! Τον ρωτούσα: Γέροντα, σε ποιόν τα λες; Να, σ’ αυτόν τον …γείτονα! Εμείς έχουμε τον Τίμιο Σταυρό για να κτυπάμε τον διάβολο…
… Έχει πολλή δύναμη ο πιστός άνθρωπος, ο χριστιανός. Έχουμε όπλα στα χέρια μας, τα οποία δεν ξέρουμε να χρησιμοποιήσουμε . « Κύριε , όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν Σου ημίν δέδωκας. Φρίττει γαρ και τρέμει ,μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν…». Αν έχουμε τον Σταυρό και την πίστη, τα όπλα της Εκκλησίας, δεν φοβόμαστε τον αντίχριστο. Άιντε πήγαινε από ‘κει ρε! Αν του φερθούμε έτσι, φεύγει. Αν όμως φοβηθούμε και μαζευτούμε και είμαστε περιδεείς, πάρε και αυτή, πάρε και την άλλη λέει ο διάβολος. Αντί να τον κτυπάμε εμείς, θα μας κτυπάει εκείνος και θα γίνουμε καρπαζοεισπράκτορες του διαβόλου!... ]

 Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΕΣ εν Άθω
Διδάσκει ο Άθως με την γλώσσα των Πατέρων του»
Μανώλης Μελινός
Σειρά: Πείρα Πατέρων 9
ΠΗΓΗ