God's Garden Promo Έχεις μπλέξει με τον υπόκοσμο ή τις φυλακές; Ξέρω κάποιον δικό σου...

Σ' ένα netcafe στο Χαλάνδρι διάβασα την ιστορία αυτού του Νέγρου & ρίζωσε μέσα μου. Νεαρός Νέγρος των ΗΠΑ, χωρίς μέλλον. Μπλεγμένος με συμμορίες, μπαίνει φυλακή κι εκεί γλιτώνει παρά τρίχα το θάνατο. Ώς εδώ, ίδια ιστορία με εκατοντάδες άλλους νέους, ακόμη και στην Ελλάδα, πέρα απ' το χρώμα. Από 'δώ και πέρα όμως κάτι αλλάζει. Βλέπει την εικόνα ενός ανθρώπου που του μοιάζει και καταλαβαίνει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος... και δυνατότητα να τον βαδίσεις.

Αυτός ο άνθρωπος ίσως σου μοιάζει - κι αυτός της εικόνας παλι ίσως σου μοιάζει. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ. Διάβασε την ιστορία του.

Φωτο από εδώ.

ΟΟΔΕ

Ο Γουάλλας Μπέρυ είναι απόγονος μαύρων σκλάβων της Αμερικής. Η Μαγδαληνή Μπέρυ είναι απόγονος καταδιωγμένων Εβραίων από τις στέπες της Ρωσίας — η πλειονότητα της οικογένειάς της χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Μαζί, ενωμένοι στο μυστήριο της αγάπης που καθιστά τους δύο εις σάρκα μίαν, ο π. Μωυσής Μπέρυ και η πρεσβυτέρα Μαγδαληνή μαρτυρούν τη δύναμη μιας και μόνο προσευχής, ειπωμένης μέσα στην αγωνία ενός μαρτυρίου που συνέβη εδώ και ενάμιση αιώνα. 

Ο π. Μωυσής γεννήθηκε και μεγάλωσε στο σπίτι που έχτισε ο προπάππος του το 1873, όπως επίσης και τα παιδιά του. Ο πατέρας του, ο παππούς και ο προπάππος του ήταν όλοι πάστορες. Ανατράφηκε μέσα στην ευλάβεια. Ο άλλος προπάππος του, ο Μάρκος, ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Τρίπλετ στο Sand Mountain τού Μιζούρι. Κι εκείνος επίσης ήταν πάστορας. Εκείνη την εποχή ήταν παράνομο οι σκλάβοι να λατρεύουν ανοιχτά το Θεό ή να ακούν να τους διαβάζεται η Βίβλος από κάποιον άλλον μαύρο. Οι σκλάβοι ανέπτυξαν πολλούς δημιουργικούς τρόπους για να υμνούν τον Κύριο. Ένας από αυτούς ήταν ο έξης: συγκεντρώνονταν γύρω από μία μπανιέρα γεμάτη με νερό και όλοι μαζί, βύθιζαν το κεφάλι τους στο νερό για να μην ακούγονται και εξυμνούσαν τον Θεό. Ο Μάρκος πιάστηκε επ’ αυτοφώρω από τον αφέντη του να κηρύττει το Λόγο στους σκλάβους. Τον κρέμασαν από τα χέρια και ο αφέντης του τον χτύπησε, ώσπου φάνηκαν τα οστά του. Κάθε φορά που ο αφέντης του τον χτυπούσε με το μαστίγιο, ο Μάρκος αναφωνούσε «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Φώναξε τόσο που ο αφέντης του μεταμελήθηκε, κρέμασε το κεφάλι και του παραχώρησε γη - 750 στρέμματα - και την ελευθερία του. Αυτή είναι η γη στην οποία μεγάλωσε ο π. Μωϋσής Μπέρυ.

ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

Λέει ο ίδιος: «Η γη και οι άνθρωποι των Ozarks είναι στο αίμα μου. Δεν υπήρξα όμως πάντοτε άξιος αυτής της κληρονομιάς. Έκλεισα τα 21 μου χρόνια στις κρατικές φυλακές του Μιζούρι, σε ένα κελί 4,5 x 6,5 πόδια, χωρίς παράθυρο, με μόνο μία μικρή χαραμάδα κάτω από την πόρτα για να γλιστράει μέσα το φαγητό. Οι φύλακες συνήθιζαν να βγάζουν τους φυλακισμένους από το κελί τους, να τους πηγαίνουν στο διάδρομο έξω από το χώρο της απομόνωσης όπου βρισκόμουν εγώ, και να τους χτυπούν. Μία νύχτα — την νύχτα πριν την αφύπνισή μου — τους είδα να βγάζουν κάποιον από το κελί του. Τον χτύπησαν με ένα ραδιόφωνο που είχαν τυλίξει σε μία πετσέτα, για να μην αφήνει σημάδια. Κάθε φορά που ο άνθρωπος λιποθυμούσε, οι φρουροί ουρούσαν στο πρόσωπό του για να τον συνεφέρουν. Εγώ ήμουν μόνο ένα μικρό αγόρι, και φοβόμουν πολύ. Κοίταζα κάτω από τη σχισμή και τα είδα όλα. Έτσι υποχώρησα στο πίσω μέρος του κελιού μου και άρχισα να προσεύχομαι.

Προσευχήθηκα, επειδή ήξερα ότι στο σπίτι του πατέρα μου, ακόμα και η υπηρεσία είχε καλύτερη μεταχείριση από αυτή. Το ήξερα, επειδή μεγάλωσα μέσα στην Εκκλησία, και ανατράφηκα από αληθινούς Χριστιανούς. Μεγάλωσα σε μία εποχή την οποία, πιστεύω, η Αφρικανο-αμερικανική Εκκλησία ήταν ισότιμη — και το λέω αυτό χωρίς καθόλου να απολογούμαι — με την Ορθόδοξη Εκκλησία στην σωτηριολογική της ποιότητα. Αυτή η Εκκλησία γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες, σε μία εποχή που ήταν παράνομη ακόμα και η προσευχή. Κι έτσι ήξερα μέσα μου ότι το μόνο πράγμα που θα ήταν δυνατό να με βοηθήσει ήταν η προσευχή στον Παντοδύναμο Θεό.

Εκείνη τη νύχτα, μού φάνηκε ότι κάτι από το αιώνιο είχε αγγίξει τη ζωή μου. Το επόμενο πρωί, οι φύλακες ήρθαν στο κελί μου. Μού είπαν «Ντύσου», κι εγώ σκέφτηκα «Θα με βγάλουν έξω και θα με χτυπήσουν». Θυμήθηκα όμως και την προσευχή που είπα. Δεν πιστεύω ότι είχα ως τότε πει μία ειλικρινέστερη προσευχή, ούτε έχω πει άλλη πιο ειλικρινή από τότε. Και τόλμησα να σκεφτώ: «Ίσως να με βγάλουν έξω και να με αφήσουν να φύγω. Θεώρησα όμως ότι αυτό ήταν αδύνατο — είχα ήδη καταδικαστεί. Είχα όμως εμπειρία της δύναμης του Θεού, και ήξερα ότι οι τρόποι Του δεν είναι ίδιοι με τους δικούς μας. Ο Θεός μπορεί όχι μόνο να συγχωρεί τις αμαρτίες αλλά, σύμφωνα με τη Γραφή, και να τις λησμονεί. Και ο Παντοδύναμος Θεός με έσωσε.

Όταν ντύθηκα, έφυγα από το κελί. Ήξερα μέσα μου ότι θα με σκότωναν. Κατέβηκα κάτω και μου παρέδωσαν τα ρούχα που ήταν δικά μου πριν να φυλακιστώ και σκέφτηκα: «Ξέρω τι θα κάνουν. Μόλις βγω από το κτίριο, θα με πυροβολήσουν. Δραπέτευα — αυτό θα πουν». Όλα αυτά τα πράγματα περνούσαν από το μυαλό μου. Όλα αυτά εκτός από το «Ο Θεός με έσωσε». Γιατί αυτό θα ήταν υπερβολικό — να πιστέψω ότι ο Θεός θα πραγματοποιούσε ένα θαύμα στη ζωή μου. Οδηγήθηκα κάτω στην έξοδο του κτιρίου της φυλακής στο Τζέφερσον Σίτυ του Μιζούρι και βγήκα έξω. Πήρα ένα ταξί και πήγα κατευθείαν στο γραφείο του δικηγόρου μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί. Κι έτσι ρώτησα εκείνον. Εκείνος είπε ότι η υπόθεση εναντίον μου είχε χτιστεί με βάση παράνομη έρευνα σε κατοικία. Μου είπε ότι την προηγούμενη νύχτα, γύρω στις 9:00 - την ώρα που προσευχόμουν - ένας από τους αστυνομικούς που με συνέλαβαν, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν σωστό που παρέβη τον κώδικα τιμής του εντίμου αστυνομικού, όταν με συνέλαβε. Βλέπετε, η αστυνομία είχε βάλει φωτιά στο σπίτι μας και εισήλθε σε αυτό μαζί με την Πυροσβεστική για να βρει αποδεικτικά στοιχεία. Κι έτσι πήρα αναστολή. Και καθώς έφευγα από το γραφείο του δικηγόρου μου, τα λόγια εκείνης της προσευχής μου ηχούσαν στα αυτιά μου. Και ήταν σα να ακούω τη φωνή του Θεού: «Εάν σε βοηθήσω, θα Με υπηρετείς».

ΔΟΚΙΜΑΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Και συνεχίζει: «θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός και ζούσα στη φάρμα των γονιών μου, που ρώτησα τη μητέρα μου γιατί ο Θεός είχε δημιουργήσει τόσο πολλές φυλές. Και η μητέρα μού είπε, «Γιε μου, ξέρεις, είμαστε όλοι άνθη στον κήπο του Θεού». Αυτή η απάντηση είναι πανέμορφη στα αυτιά ενός παιδιού. Αλλά δεν είναι διόλου επαρκής για έναν ενήλικα. Και εγώ ξόδεψα το πρώτο μισό της ζωής μου προσπαθώντας να ανακαλύψω πού βρίσκονταν αυτά τα άνθη μέσα στον κήπο του Θεού, τα οποία έμοιαζαν με εμένα. Δεν μπορούσα να τα βρω.

Δοκίμασα τα πάντα — Νέα Εποχή, Παλαιά Εποχή και όλα τα ενδιάμεσα. Στο τέλος κατέληξα στην χωρίς δόγμα Χριστιανοσύνη. Ώσπου μία ημέρα επισκεφτήκαμε με τη σύζυγό μου έναν παλιό φίλο στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια. Όταν φτάσαμε, ο φίλος μου είπε, «Πρέπει να έρθετε μαζί μου σε μία Εκκλησία που έχω ανακαλύψει». Ο Τζον ήταν ένας λευκός που είχε πνεύμα οικουμενικό. Ήταν χαρωπός — αντίθετα με εμένα. Ενώ εγώ ήμουν ένας ομολογημένος Χριστιανός, δεν ήμουν χαρούμενος. Ήμουν πικραμένος. Επειδή δεν ήξερα πού να βρω την Εκκλησία που έψαχνα.
 

Ένας άλλος μαύρος ορθόδοξος π. Μωυσής (όχι ο π. Μ. Μπέρυ), μοναχός στη μονή του αγίου Γερμανού της Αλάσκας, στην Καλιφόρνια (από εδώ).

Θυμάμαι την επίσκεψή μου στην Εκκλησία εκείνη σα να ήταν σήμερα. Ήταν γύρω στις 6:00 το απόγευμα, χειμώνας, και ήδη είχε πέσει το σκοτάδι. Ανεβήκαμε από τις σκάλες στο πίσω μέρος της Εκκλησίας. Ήταν μία κατ' οίκον Εκκλησία - οι λειτουργίες γίνονταν σε ένα νοικιασμένο σπίτι. Θυμάμαι ότι είπα στη γυναίκα μου, κι αυτή ντράπηκε για εμένα, «Αυτή δεν είναι πραγματική Εκκλησία». Μου είπε να σωπάσω και μπήκαμε μέσα. Τρεις κυρίες αποτελούσαν τη χορωδία. Συχνά σκεφτόμουν ότι πρέπει να ήταν η σύζυγος τού ιερέα κατά πασά πιθανότητα, η φίλη της και η κόρη της — επειδή έκτοτε είχα κι εγώ τέτοιες χορωδίες. Και σκέφτηκα, «Αυτή δεν είναι καν μία αληθινή χορωδία». Αλλά δεν είχα ξανακούσει ποτέ ό,τι άκουσα σε αυτήν. Έξω στην πινακίδα έλεγε «Ρωσική Ορθόδοξη». Όταν πρωτάκουσα τις κυρίες να ψάλλουν σκέφτηκα, «΄Ισως να είναι ρωσικά. Μιλάνε στα ρωσικά». Όμως μετά αντιλήφθηκα ότι μπορούσα να καταλάβω μερικές από τις λέξεις. Ακόμα κι έτσι όμως, μου φαινόταν σαν μία ξένη γλώσσα. Η γλώσσα δεν ήταν η γλώσσα της Αμερικής. Έψαλλαν για τη Μητέρα του Θεού: «Χαίρε δι' ης η χαρά εκλάμψει. Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις. Χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις. Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Κι εγώ καθηλώθηκα, επειδή ποτέ πριν δεν είχα ακούσει τέτοια λόγια. ["Νεκρός": έψαλλαν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, δηλαδή, όπως εμείς εδώ στην Ελλάδα, όπως όλοι οι Ορθόδοξοι].

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΟΙΑΖΑΝ

Κι έτσι άρχισε να μου αρέσει αυτή η λειτουργία. Ώσπου να βγει ο ιερέας, κραδαίνοντας το θυμιατό. Στην Εκκλησία των Μαύρων, το λιβάνι δεν επιτρέπεται. Είναι συμβολικό να καλύπτεται κάτι με τη δημιουργία μιας ωραίας μυρωδιάς. Έπειτα όμως η χορωδία έψαλλε: «η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου, έπαρσις των χειρών μου θυσία εσπερινή». Και αυτές τις λέξεις τις γνώριζα. Ήξερα ότι ήταν από τους Ψαλμούς. Κι έτσι σκέφτηκα, «Ίσως αυτό το λιβάνισμα είναι εντάξει».

Κοίταξα το εικονοστάσι και, από εκεί που έβγαινε ο ιερέας από την Ωραία Πύλη, υπήρχε μία εικόνα του Ιησού. Κρατούσε στο στήθος Του το βιβλίο. Και σκέφτηκα, «Αυτό είναι καλό». Και δίπλα στον Ιησού υπήρχε μία εικόνα — μισού αναστήματος — του Αγίου Μωϋσέως του Αιθίοπα. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Ήταν μαύρος. Μου έμοιαζε. Όχι μόνο μου ταίριαξε, αλλά δεν ήταν ούτε καν «μία ρετουσαρισμένη εκδοχή του Τεντ Τέρνερ», όπως λέω. «Ήταν πραγματικά μία μαύρη εικόνα, και μου έμοιαζε. Είχε μαλλιά σαν τα δικά μου. Είχε ρουθούνια σαν τα δικά μου. Είχε χείλη το ίδιο μέγεθος με τα δικά μου. Και σκέφτηκα «Κύριε ελέησον». Κοίταξα στην άλλη πλευρά της Ωραίας Πύλης και εκεί υπήρχε μία εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δίπλα της ήταν μία εικόνα του Αγίου Κυπριανού του Καρχηδόνιου. Και εκείνος επίσης είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με εμένα.

Σκέφτηκα, «Κύριε ελέησον.  Τι είδους Εκκλησία είναι αυτή;» Αναρωτήθηκα μήπως ήταν καμιά Εκκλησία της Νέας Εποχής. Νόμισα ότι δεν θα μπορούσε να είναι μία συνηθισμένη Εκκλησία, αφού είχε τέτοιες εικόνες στους τοίχους. Νόμισα ότι ήταν μία αφροκεντρική Εκκλησία. Αλλά οι άνθρωποι δεν ήταν αφροκεντρικοί! Εκείνες οι εικόνες φαινόταν να μου λένε «Καλωσόρισες σπίτι. Εμείς είμαστε τα άνθη στον κήπο του Θεού».  

Τότε συνειδητοποίησα ότι θα έπρεπε να γίνουμε Ορθόδοξοι. Όχι πιο μετά, όχι κάποια στιγμή αφού τα τακτοποιήσουμε, αλλά όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Η σύζυγός μου κι εγώ επιστρέψαμε στο σπίτι και αγοράσαμε εικόνες από την Αγία Μεταμόρφωση στη Βοστώνη. Τις τοποθετήσαμε παντού. Οι τοίχοι του καθιστικού μας γέμισαν από εικόνες και λαμπάδες — ποτέ δεν είχαμε ξαναδεί τέτοια πράγματα! Αυτά τα σύμβολα και τα σημάδια της Εκκλησίας που ορισμένες φορές θεωρούμε δεδομένα είναι η ευλογία που ο κόσμος ποθεί. Αγγίζει τον άνθρωπο τόσο βαθειά, ώστε αρχίσει να γιατρεύει την πικραμένη καρδιά κατά τρόπο που καμιά άλλη γήινη παρηγοριά ή καλός λόγος ή διάνοια δε θα μπορούσε.

Ο άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας (από εδώ).

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

Ξέραμε ότι θα έπρεπε να γίνουμε Ορθόδοξοι. Και θεωρήσαμε έργο μας όχι μόνο να φέρουμε τον εαυτό μας μέσα στην Εκκλησία αλλά και οποίον γνωρίζαμε — ιδιαίτερα τους Αφροαμερικανούς. Ένιωσα ότι ήταν καθήκον μου να φέρω στην Ορθόδοξη Εκκλησία όποιον Αφροαμερικανό γνώρισα, ή έστω να τον εισήγαγα σε αυτή με κάποιον τρόπο. Έτσι τα τελευταία 20 χρόνια, το κάνω αυτό ενεργά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο».

Μας πληροφορεί ότι οι Αφροαμερικανοί που ήρθαν στις ΗΠΑ δεν ήταν μόνο ειδωλολάτρες σκλάβοι αλλά ορισμένοι ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Ανατολική Αφρική. Οι πρόγονοι του φίλου του π. Τζερόμ «ήταν όλοι σκλάβοι σ’ αυτή τη χώρα και ορισμένοι από αυτούς ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την αρχή». Έχει ζήλο να φέρει την Ορθοδοξία στους Αφροαμερικανούς. «Πρέπει να γνωστοποιήσουμε αυτά τα γεγονότα, να τα κάνουμε προσιτά στον κόσμο και να αφήσουμε τον Θεό να δώσει την αύξηση». Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Πριν από 30 χρόνια έγινε το 9ο Συνέδριο Αρχαίας Χριστιανοσύνης και Αφροαμερικανικής στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Ήρθαν δύο μαύροι άνδρες — Βαπτιστές από τον Νιούαρκ του Νιου Τζέρζι. Αυτοί οι άνδρες ήταν πολύ έξυπνοι, τους άρεσε να μελετούν και οι σπουδές τους, τούς έφεραν σε επαφή με τη Φιλοκαλία. Και αναρωτιόνταν εάν αυτή η Εκκλησία υπήρχε. Κατέφυγαν στο Ίντερνετ όπου ανακάλυψαν για το συνέδριό μας. Ήρθαν και άκουσαν μερικούς έξοχους ομιλητές — τον Άλμπερτ Ραμποτώ, τη μοναχή Κάθριν Γουέστον, τον π. Τζερόμ Σάντερσον, τον π. Παΐσιο Αλτσούλ και πολλούς άλλους. Και ο Θεός έδωσε την αύξηση. Τώρα πολλοί από την εκκλησία τους κατηχούνται από τον πατέρα Τζόζεφ Λίκγουαρ στην πόλη του Νιου Τζέρζι.

Κι έτσι πρέπει να κάνουμε κάτι. Πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Δε μπορούμε να θάβουμε το τάλαντό μας στη γη και να λέμε: «Δεν ξέραμε τι να το κάνουμε». Πρέπει κι εμείς να δώσουμε κάποιο είδος αύξησης, κάποιο είδος λογαριασμού για ό,τι πράξαμε. Μπορεί να το νιώσω αυτό λίγο πιο έντονα απ' ότι εσείς. Μερικές φορές με φοβίζει. Με φοβίζει να ταξιδεύω με το αεροπλάνο. Όχι μόνο επειδή μπορεί να πέσει, αλλά επειδή, εάν πέσει, εγώ μπορεί να πάω στην κόλαση χωρίς να έχω εκπληρώσει αυτό που είπα στον Θεό ότι θα εκπληρώσω, και θα μου έχει τελειώσει ο χρόνος. Δεν έχουμε πολλά περιθώρια ελιγμών για το πότε θα αρχίσουμε. Εάν χρειάζεστε μία ευλογία για να αρχίσετε, τότε αρχίστε. Αλλά πρέπει. Υπάρχει ένα παλιό αφρικανοαμερικανικό ρητό — «Άρχισε πριν να είσαι έτοιμος». Πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια.
 

Μπλουζάκι με τον άγιο Μωυσή. Ναι, εμένα μου αρέσει και σίγουρα το προτιμώ από τα μπλουζάκια με τερατώδεις φάτσες heavy metal (από εδώ).

Πολλοί Αφροαμερικανοί ζουν σε γειτονιές με αυξημένα επίπεδα εγκληματικότητας και βίας. Πιστεύει ότι και αυτοί μπορούν να προσεγγισθούν με την αλήθεια της Ορθοδοξίας. Μιλάει για ένα περιστατικό που συνέβη στο Λάνσινγκ του Μίσιγγαν πριν από 12 χρόνια. «Ο αρχιεπίσκοπος Ναθαναήλ του Ντιτρόιτ ήξερε για μένα, επειδή συνήθιζα να διανέμω βιβλία για τον Άγιο Μωυσή και την αρχαία αφρικανική Χριστιανοσύνη στην πόλη του, και να στέλνω ανθρώπους σε τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εκείνη την περίοδο, το Λάνσινγκ υπέφερε από αυξημένη εγκληματικότητα από τις συμμορίες. Ο αρχιεπίσκοπος Ναθαναήλ μου ζήτησε να μιλήσω σε μία ομάδα που αποτελούνταν από άτομα δύο συμμοριών, σε μία συνάντηση που οργάνωνε για να κάνει γνωστή την Εκκλησία. Εκείνος και ο π. Ρόμαν Μπράγγα κανόνιζαν να συναντήσουν αυτοί οι άνθρωποι, τουλάχιστον για να γίνει κάτι να σταματήσει ο πόλεμος των συμμοριών που βρισκόταν σε εξέλιξη. Πήγα, και είδα ένα μεγάλο αμφιθέατρο γεμάτο με νέους ανθρώπους, όλοι Αφροαμερικανοί. Και το προσωπικό ήταν Αφροαμερικανοί. Και ήταν εκεί και ένας αφροκεντρικός ποιητής που τους μιλούσε για την κατάστασή τους, και για το πώς θα έπρεπε να επαναστατήσουν κατά του καταπιεστή τους. Εγώ έπρεπε να βγω να μιλήσω μετά από την ομιλία του.

Υπήρχαν μόνο 3 λευκοί σε όλο το αμφιθέατρο: ο αρχιεπίσκοπος Ναθαναήλ, ο π. Ρόμαν και ένας νέος, ο Νικ Ζαμπρόνσκι, που βοηθούσε. Και κάθονταν στην πρώτη σειρά, με κοιτούσαν και χαμογελούσαν. Εγώ άρχισα να μιλάω στους νέους συμμορίτες για τον άγιο Μωυσή και όλους τους Πατέρες της Ερήμου. Μίλησα για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έμοιαζαν ακριβώς όπως αυτοί, και τους έδειξα εικόνες που τους έμοιαζαν. Πιστεύω ότι για να θεωθεί ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει καλά ότι αυτό είναι δυνατόν να γίνει και σε εκείνους προσωπικά. Όταν ο άνθρωπος βλέπει μόνο απεικονίσεις που δεν του θυμίζουν τη δική του ανθρωπιά, είναι πιο δύσκολο γι' αυτόν να μετέχει στο έξοχο δώρο που προσφέρεται. Κι έτσι μίλησα γι' αυτούς τους Αφρικανούς αγίους, και μερικοί από αυτούς τους νέους — σκληροί, πολύ σκληροί νεαροί — έκλαιγαν. Ένας από εκείνους τους νέους είναι τώρα υποδιάκονος σε αυτήν εδώ την Εκκλησία. Μόλις ήρθα από το Ντιτρόιτ και συνάντησα πολλούς νέους που παρευρέθηκαν σε εκείνη τη συνάθροιση. Κι έτσι, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρό είναι το σκηνικό, μπορούμε να αγγίξουμε τις καρδιές των ανθρώπων.

Αφρικανοί άγιοι, από την ιστοσελίδα του π. Μωυσή. Ανάμεσά τους υπάρχουν και γνωστοί άγιοι, όπως οι άγιοι Αντώνιος, Αθανάσιος, Αικατερίνα, Μηνάς, Ονούφριος, Μαρία η Αιγυπτία, Μαυρίκιος κ.ά.

Θα μπορούσα επίσης να σας πω εκπληκτικές ιστορίες για τη διακονία στις φυλακές. Η διακονία στους φυλακισμένους είναι έξοχη, αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι η Ορθοδοξία είναι για τον καθένα. Αυτό συμπεριλαμβάνει και τους κρατουμένους. Συμπεριλαμβάνει όμως και τους μαύρους ανθρώπους που συναθροίζονται στην Εκκλησία των Βαπτιστών πιο κάτω στο δρόμο — τους γιατρούς, τους δικηγόρους, και όλα τα είδη των ανθρώπων που δεν έχουν καν πλησιάσει μία φυλακή.

Αυτοί αρχίζουν όλο και περισσότερο να απογοητεύονται από τις εκκλησίες τους, ξέρετε. Χρειάζεται, λοιπόν, να γνωρίζουν ότι υπάρχουμε. Η Εκκλησία είναι οικουμενική. Είναι για τον καθένα».

Μας λέει: «Οι άνθρωποι πάντα με ρωτούν, “π. Μωυσή, πως μεταδίδετε τον ευαγγελικό λόγο στους αφροαμερικανούς;” Δε νομίζω σε όλα μου τα χρόνια ως πάστορας, να με ρώτησε κανείς το αντίστοιχο για τους λευκούς. Η ενορία του αποτελείται κατά κύριο λόγο από λευκούς, πολλοί από τους οποίους είναι προσήλυτοι. Προσθέτει: «Έχουμε μία υποχρέωση να ανοιχτούμε σε όλους τους ανθρώπους. Κάποιος με ρώτησε, “Πώς ανοίγεσαι στον αδερφό σου, ο οποίος είναι τόσο διαφορετικός από εσένα;” Δεν γνωρίζουμε. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο Ιησούς είπε: «επείνασα γαρ και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με». Αυτή είναι η κατάσταση που βρίσκονται οι αδερφοί και οι αδερφές μας που δεν είναι Ορθόδοξοι, σε όλον τον κόσμο. Ο Ιησούς είπε: «εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε». Κι έτσι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εφαρμόσουμε τις διδασκαλίες του Κυρίου και Θεού μας και Σωτήρα όλων των ανθρώπων. Επειδή όλοι ποθούν αυτό που εμείς έχουμε.

Έτσι πρέπει να κάνουμε όσα περισσότερα μπορούμε, και να αφήσουμε τον Θεό να τα αυξήσει. Η Γραφή λέει; «ουκ ενι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ενι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ενι αρσεν και θήλυ. πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού». Αυτό όμως δεν ισχύει για τον άνθρωπο. Εμείς έχουμε όλων των ειδών τους διαχωρισμούς. Γι' αυτό θα πρέπει να κάνουμε περισσότερα απ’ όσα θεωρούσαμε τον εαυτό μας ικανό να κάνει, για να ανοιχτούμε στους αδερφούς και τις αδερφές μας. Θα πρέπει να κάνουμε το παν για να καλέσουμε τους πάντες στην αληθινή Εκκλησία».
 

Ο π. Μωυσής Μπέρυ

Ο π. Μωυσής έχει γράψει ένα βιβλίο που λέγεται: «Ένας άρρηκτος κύκλος». Λέει ότι αυτό είναι η απάντησή του στον Μάλκολμ Χ, τον Αφροαμερικανό ο οποίος, στη δεκαετία του '60, έγραψε μία διατριβή υποστηρίζοντας ότι η Χριστιανοσύνη είναι η θρησκεία του λευκού και γιατί το Ισλάμ είναι η κατάλληλη θρησκεία για τον μαύρο. Λέει ότι γνωρίζει τουλάχιστον 100 Αφροαμερικανούς που έχουν γίνει Ορθόδοξοι εξ' αιτίας αυτού του βιβλίου, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Μία νεαρή γυναίκα που έχει επίσης γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο, η Κάρλα Τόμας, είναι η πρώτη Αφροαμερικανή που αποφοίτησε από την κορυφή της Ιατρικής του Χάρβαρντ. Τώρα διευθύνει μία κλινική που δέχεται δωρεάν δύο φορές την εβδομάδα στην Αλαμπάμα. Το να είσαι ελεύθερος σημαίνει να είσαι υπεύθυνος. Το να είσαι υπεύθυνος σημαίνει να παίρνεις πρωτοβουλίες. Ο π. Μωυσής αναφέρει ότι και ο ηθοποιός Μόργκαν Φρίμαν έγινε Ορθόδοξος μέσω του βιβλίου αυτού και τώρα δουλεύει πάνω σε ένα ντοκυμαντέρ για την αφροαμερικανική Χριστιανοσύνη.

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ π. ΜΩΥΣΗ (=πρεσβυτέρα) ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΜΠΕΡΥ

Αλλά στο ταξίδι του, ο π. Μωυσής δεν ήταν μόνος. Η σύντροφος και γυναίκα του, πρεσβυτέρα Μαγδαληνή Μπέρυ έχει τη δική της ιστορία υφασμένη μέσα σε αυτήν την αμερικανική ταπετσαρία, και αυτή επίσης αφορά τις ευσεβείς προσευχές μίας πίστης μαύρης υπηρέτριας. Η Έλεν Στηλ δεν είχε παιδιά δικά της κι έτσι «υιοθέτησε» τη μικρή Εβραιοπούλα την οποία υπηρετούσε. Με τις προσευχές της Έλεν αρχίζει ο προσηλυτισμός της πρεσβυτέρας. Φαίνεται ότι έμαθε στην πρεσβυτέρα να προσεύχεται από μικρή ηλικία. Η πιο ζωντανή ανάμνηση της θρησκευτικής ζωής της ως παιδί ήταν η στιγμή στη λειτουργία του ναού, όταν η κιβωτός της διαθήκης άνοιξε και ο χρυσός, απαστράπτων, πολύτιμος Λόγος, το Τορά, αποκαλύφθηκε. Ως νεαρή, θυμάται τη ληστεία του σπιτιού της και τη στεναχώρια των γονιών της για τις απώλειες. Αποφάσισε οριστικά να μην προσκολληθεί στα υλικά αγαθά.

Σαν έφηβη και φοιτήτρια έζησε το κάθε θρησκευτικό και ιδεολογικό κίνημα που υπήρχε, ταξιδεύοντας πολύ και μακρυά. Ένιωθε ότι έπρεπε να υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από το να αποφοιτά κάποιος από το Πανεπιστήμιο και να βρίσκει μία δουλειά (αν και έκανε και τα δύο) Συνειδητοποίησε ότι αν και έψαχνε για τη φώτιση, τίποτα ουσιαστικό δεν άλλαζε μέσα της. Ένιωθε αδιέξια στις σχέσεις της και αποξενωμένη από τον εαυτό της.

Ποτέ δεν θεώρησε τη χριστιανοσύνη ως οδό προς τη φώτιση. Αλλά το 1975 μία φίλη της ζήτησε να επισκεφθεί τη χριστιανική ομάδα που πήγαινε και η ίδια και διδασκόταν φιλοσοφία και τη Βίβλο.

Η συνάντηση γινόταν σε ένα επικίνδυνο μέρος της πόλης. Ο γνωστός έκλυτος χαρακτήρας της φίλης της έκανε την πρόσκληση πιο ελκυστική. Η λατρεία την επηρέασε βαθειά, και έκπληκτη ασπάστηκε το Χριστιανισμό και βαπτίστηκε. Αυτοαποκαλούνταν μη δογματική και μη σεκταριστική — «μία ημιμοναστική αδελφότητα που προσπαθούσε να ζήσει κατά τρόπο παρόμοιο με την πρώτη Εκκλησία». Έδωσαν όρκους ακτημοσύνης, ταπεινοφρoσύvης, αγνότητας, υπακοής και διακονίας. Μας λέει: «σε μία εποχή ελεύθερου έρωτα, ναρκωτικών και πολιτικού ακτιβισμού, εμείς μέναμε εγκρατείς ως το γάμο, δεν χρησιμοποιούσαμε ναρκωτικά, δεν εμπλεκόμασταν με την πολιτική. Είχαμε κοινό πορτοφόλι, και ζούσαμε σε κοινότητες, μοιραζόμασταν μεγάλα σπίτια, τρώγαμε σε κοινές τράπεζες και ακολουθούσαμε ένα ημερήσιο πρόγραμμα εργασίας και λατρείας». Ήταν μία ριζική αλλαγή γι' αυτήν, μία αλλαγή στην οποία ένιωσε κλήση. Ήταν 21 χρόνων και είχε παραδώσει τη ζωή της στην υπηρεσία του Κυρίου.

Ανάμεσα στις δραστηριότητες του προγράμματός της ήταν και η οργάνωση ενός οικογενειακού καταφυγίου για μία Εκκλησία Μεθοδιστών. Συνεργαζόταν με διάφορες ενορίες που είχαν κάποια σχέση με την αδελφότητα, ως καθοδηγητής και διάκονος. Εκεί συνάντησε το Γουάλας Μπέρυ. Εκείνος λέει ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Σύντομα παντρεύτηκαν. Η συνεργασία της με άλλες χριστιανικές κοινότητες αύξησε  την επιθυμία της να γνωρίσει περισσότερο τη Χριστιανοσύνη. Διάβαζε πολλή χριστιανική λογοτεχνία μέσα στο Καθολικό και Προτεσταντικό βίωμα. Εκπλησσόταν βαθιά από τον διανοουμενισμό, τη δυσπιστία και τις πολιτικές ιδεολογίες που έμμεσα ταυτίζονταν με το Χριστιανισμό.

Ο π. Ρουβήμ Σπάρτας, ο πρώτος μαύρος ορθόδοξος επίσκοπος της σύγχρονης Αφρικής (εδώ)

Λέει: «Εξετάζοντας άλλες χριστιανικές εκφράσεις τονίστηκαν οι δικές μου αδυναμίες και δυνάμεις. Είχα ένθερμη πίστη στον Θεό και την Μητέρα Toυ, αλλά καμία θεολογική βάση. Όντας μη δογματική σήμαινε ότι υπήρχαν πολλά θέματα για τα οποία συνειδητά δεν έπαιρνα θέση. Με απωθούσε όταν οι Ευαγγελικοί μιλούσαν για τον Κύριο σαν να ήταν ακριβώς σαν κι αυτούς, μόνο απείρως πιο ευγενικός, αλλά δεν μπορούσα να πω ακριβώς γιατί. Είχα μία βαθειά δυσπιστία για «την προνομιακή επιλογή προς τους φτωχούς» των φιλελεύθερων θεολόγων. Μου φαινόταν ότι και να διορθωνόταν η οικονομική αδικία δεν θα υπήρχε κανένα καθαρό κέρδος σε ανθρώπινη αρετή, και αλήθεια, μήπως η συγκέντρωση των ανακαινιστών της κοινωνίας σε αυτόν τον κόσμο υπηρετούσε μόνο στο να αποσπάσει την προσοχή του καθενός από αυτό το οποίο καμία δύναμη και κανένα πριγκηπάτο δε μπορεί να απομακρύνει — την αγάπη του Θεού;»

«Προσωπικά, έφτασα σε μία ίσια γραμμή στην πνευματική μου ζωή. Τίποτα από τα υλικά που είχα στη διάθεσή μου δε μου έδινε τα εφόδια να χειριστώ τις απαιτήσεις του γάμου και της οικογένειας, της εργασίας και της κοινότητας, που αμείλικτα παρουσιάζονταν καθημερινά». Συνειδητοποίησε ότι με το γάμο και τα παιδιά, η ζωή από τόπο σε τόπο δεν θα ήταν πια δυνατή» Οι δραστηριότητές της την πίεζαν και με τον ερχομό των παιδιών ο γονέας καταλαβαίνει πολύ πιο οδυνηρά την κακία του περιβάλλοντα κόσμου. Έγινε ευάλωτη και η πίστη της δοκιμαζόταν, Αναζητούσε μία θεότητα που θα ήταν μεγαλύτερη πηγή δύναμης γι' αυτήν. Έψαχνε για μία αυθεντική Εκκλησία, πλούσια με τη σοφία της ανθρώπινης κατάστασης. «Ήταν μία πράξη χάριτος που με έφερε στις πύλες της Ορθοδοξίας».

Η έλευση της αγίας Ορθοδοξίας στη ζωή μου, έγινε στο πρόσωπο ενός ρώσου μοναχού. Τον καλέσαμε στην ενορία μας και σ’ έναν εβδομαδιαίο Μαραθώνιο, συνόψισε την ιστορία της Εκκλησίας, μας εντυπωσίασε με το μεγαλείο της παράδοσής της, και μας βύθισε στην προσευχή. Ήταν αληθινά παράξενο και εκπληκτικό. Μου άρεσαν οι προσευχές, το λιβάνι, οι εικόνες. Η αίσθηση της αγιότητας ήταν διάχυτη στα λειτουργικά βιβλία, και ένας θησαυρός μας αποκαλύφθηκε μέσα από τους βίους των αγίων και τα γραπτά των πατερών και μητέρων της Εκκλησίας. Άρχισα να διαβάζω τον Αόρατο Πόλεμο, το οποίο για μένα ήταν ένα σπάνιο και πολύτιμο δώρο - ένα βιβλίο που άλλαξε τη ζωή μου. Εδώ βρισκόταν η βαθιά κατανόηση της φύσης μου, και ένας τρόπος ζωής που μπορούσε πραγματικά να με κάνει ικανή να προσεγγίσω τον Θεό!

Για κάποιον που όλη του η ζωή κατευθυνόταν προς την υπηρεσία του Θεού και της Εκκλησίας Του, μόνο η Αγία Ορθοδοξία, και πολύ περισσότερο από το κάθε σύστημα πεποιθήσεων, ως ένας ολοκληρωμένος τρόπος ζωής μπορούσε να απαντήσει. Αποτύγχανα οικτρά να ακολουθώ τις εντολές της Γραφής, ωστόσο η πλήρωσή τους υπήρξε το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρεφόταν η ζωή μου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως μου αποκαλύφθηκε μέσα από τις προσευχές, τα μυστήρια, τις διδασκαλίες των Πατέρων και Μητέρων και τους βίους των αγίων, είναι η πιο ολοκληρωμένη έκφραση, και το σχολείο, της πρακτικής της αρετής και της αναζήτησης της αγιότητας. Πρόσφατα, κάποιος γνωστός στη δουλειά με ρώτησε εάν με ενδιέφερε η «πνευματικότητα». Θα μπορούσε κάλλιστα να ρωτάει αν με ενδιέφεραν τα σκυλιά - σα να ήταν η πνευματικότητα κάτι το οποίο κάποιος αναζήτα ως χόμπυ. Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός δεν διαχωρίζει μεταξύ θρησκείας και πνευματικότητας. Επιπλέον, η «πνευματικότητα» δεν είναι μία επιλογή - είναι ο τρόπος για να γίνουμε ολοκληρωμένοι άνθρωποι».

Υπήρχε ένα τίμημα για όλα αυτά, και ενώ γνώριζε ότι θα έπρεπε να γίνει Ορθόδοξη, ο προσηλυτισμός της διήρκεσε ένα χρόνο. Για να εισέλθει στην Εκκλησία, ολόκληρη η ζωή της έπρεπε να αλλάξει. Το να είναι κατηχούμενη σήμαινε πολλά περισσότερα από το να πηγαίνει στο μάθημα αλλά είχε να κάνει με την εγκατάλειψη ενός μεγάλου μέρους της ζωής της. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ήταν μια χειροτονημένη ιερέας στην Εκκλησία της! Η συνάντησή της με τον πλούτο της Ορθόδοξης πνευματικής λογοτεχνίας τη βοήθησε να δει ότι ήταν έργο ζωής να είναι κάποιος ζωντανός εν Χριστώ. Αυτό ήταν το υπέρτατο διακόνημα. «Κάθε αμφιβολία για το λόγο ύπαρξής μου ή για το θέλημα του Θεού για μένα εξαφανίστηκαν. Μόνο όταν το συνειδητοποίησα αυτό μπόρεσα να «αφήσω» το προηγούμενο επάγγελμά μου και να δω το «διακόνημά» μου στα πλαίσια μίας ολοκληρωτικά Ορθόδοξης ζωής. Ο Θεός χρειάζεται εργάτες. Όποιος προτίθεται να χρησιμοποιήσει τα δώρα του για να Τον υπηρετήσει, θα βρει πολλά να κάνει. Το μυστικό είναι να είναι διατεθειμένος να κάνει αυτό που χρειάζεται, όχι μόνο αυτά που νομίζουμε ότι είναι απαραίτητα ή δίκαια, ή αρμόζοντα κατά κάποιον τρόπο».

Άλλοι προβληματισμοί περιελάμβαναν την εμπειρία των προγόνων της με «αυτούς τους καταραμένους τους Κοζάκους». Αλλά η μεταστροφή της στο Χριστιανισμό σήμαινε ότι ήταν ήδη ικανή να διαχωρίσει την πίστη από τους λειτουργούς της. «Πραγματικά, ένας παράγοντας της μεταστροφής μου ήταν η γνώση ότι υπήρχαν σκλάβοι σε αυτή τη χώρα που είχαν γίνει Χριστιανοί παρά το γεγονός ότι οι αφέντες τους ασπάζονταν πίστη στον ίδιο Χριστό. Μου φαινόταν ως απόδειξη της αυθεντικότητας της χριστιανικής αποκάλυψης ότι οι βασανισμένοι έβρισκαν δύναμη στη θρησκεία του δυνάστη τους.» Ήξερε ότι ο ρωσικός αντισημιτισμός δεν ήταν εγγενής στην Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. «Πιστεύω, όπως πίστευαν και οι σκλάβοι, ότι η Εκκλησία είναι η πηγή της σωτηρίας για όλους, ανεξάρτητα από την πτωτική κατάσταση των γήινων εκπροσώπων της».

Όσον αφορά τις γυναίκες, λέει ότι πολλές, μόλις «έρχονται σε επαφή με την παραδοσιακή Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη, απωθούνται από αυτό που εκλαμβάνουν ως «μισογυνισμό». Εγώ δεν είχα αυτήν την αντίδραση, ίσως επειδή ήμουν αηδιασμένη από τις μελέτες μου στη φεμινιστική 'θεολογία'. Όταν η παρουσία της Βασίλισσας των Ουρανών διαπερνά τη ζωή μας στην Εκκλησία, η δύναμη και η αξιοπρέπεια των γυναικών διατηρείται… Ενώ πρέπει βέβαια να προσπαθούμε να διακρίνουμε μεταξύ της Παράδοσης της Εκκλησίας και των παραδόσεων των ανθρώπων, η μεγαλύτερη απελευθέρωση για εμένα ήρθε όταν συνειδητοποίησα ότι το μόνο πράγμα που χρειάζεται να με απασχολεί είναι η «καλή απολογία ενώπιον της φοβέρας κρίσης του Χριστού».

Τη ρωτούν από καιρό σε καιρό εάν είναι δύσκολο να αναθρέψει την πολυφυλετική οικογένειά της σε μία ρατσιστική κοινωνία. Η απάντησή της είναι ότι «η πραγματική πρόκληση είναι να αναθρέψεις Χριστιανούς σε ένα μετα-χριστιανικό κόσμο. Το να είναι κανείς Ορθόδοξος σημαίνει να μην ακολουθεί τον όχλο. Αποτελεί διαρκή αγώνα να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας και τα παιδιά μας αυτό που είναι ουσιώδες… αλλά μας συμπαραστέκονται μέσα στην Εκκλησία ένα νέφος μαρτύρων που τα έχουν περάσει πριν από εμάς, και αυτά τα πρόσωπα στις εικόνες μας παρηγορούν, ακόμα και όταν στο ναό επικρατεί πολλή ζέστη, όταν ψάλλουν παράφωνα και τα μωρά πνίγουν την ψαλμωδία με τις φωνές τους».

Τέλος λέει η πρεσβυτέρα «η ζωή μου, από τότε που έγινα Ορθόδοξη, έχει γεμίσει με συνηθισμένα πράγματα — να πηγαίνω τα παιδιά στο σχολείο, να πηγαίνω στη δουλειά, να προλαβαίνω το νοικοκυριό, να βοηθώ το σύζυγό μου στην ενορία, στις γεννήσεις, τους θανάτους, τα προσκυνήματα. Γράφω λίγο και συμμετέχω σε ιεραποστολικά εγχειρήματα. Δεν είναι όμως μία συνηθισμένη ζωή — την έχει αγγίξει αυτό το άρωμα του Ουρανού που δίνει η Εκκλησία και είναι ευλογημένη. Όταν το κοριτσάκι μου με ρώτησε πριν από λίγο καιρό ποιο ήταν το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη, της απάντησα από τα βάθη μου, «Βαπτίστηκα Ορθόδοξη». Μέσα στην Εκκλησία, βρήκα το «νόημα» που έψαχνα από τη νιότη μου, δόξα τω Θεώ».

Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. 

Υστερόγραφο "Νεκρού": Για την ιστορία αναφέρω ότι ο π. Μωυσής υπάγεται εκκλησιαστικά στην ΟCA (Orthodox Church of America).

Αξίζει να επισκεφτείς το site της Αδελφότητας του Αγίου Μωυσή του Αιθίοπα (εδώ).

Ιστοσελίδα Ορθόδοξων Αφρικανών της Αμερικής (εδώ).

Τρεις άγνωστοι μαύροι άγιοι (εδώ).

Ιερείς της Μαύρης Αφρικής (εδώ).
Βίντεο με την αφήγηση του π. Μωυσή (από εδώ):

O Άγιος Ληστής του Γολγοθά απέκτησε στη Θεσσαλονίκη τον πρώτο του ναό

Προσκυνητής (& εκεί από εδώ)

Ο ληστής κρεμόταν πάνω στον σταυρό, μόλις λίγα μέτρα μακριά από το Σταυρό του Χριστού, πάνω στον Γολγοθά. Βαθιά μετανιωμένος είπε προς τον Θεάνθρωπο: "Κύριε, μνήσθητί μου, όταν έλθεις εν τη Βασιλεία σου". Ο Χριστός ανταποκρίθηκε στην ειλικρινή μεταμέλειά του και του είπε: "Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω".
Ήταν ο πρώτος άγιος που πέρασε στον Παράδεισο. Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά τιμάται από την ορθόδοξη εκκλησία αλλά ουδέποτε Ιερός Ναός είχε αφιερωθεί σε αυτόν! Πριν από ένα μήνα, ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά απέκτησε το πρώτο του ναΰδριο (εκκλησάκι) σε όλο τον κόσμο! Βρίσκεται στην "αγκαλιά" της Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Φιλοπτώχου Αδελφότητας "Η Οσία Ξένη", στη Θεσσαλονίκη και πλέον αποτελεί τον προστάτη άγιο της Διακονίας Αποφυλάκισης Απόρων Κρατουμένων.
"Ψυχή" τόσο της Αδελφότητας όσο και της Διακονίας είναι ο αρχιμανδρίτης πατέρας Γερβάσιος. Για 36 χρόνια ο πατέρας Γερβάσιος στέκεται δίπλα από τους φυλακισμένους όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή ή θρήσκευμα. Η Διακονία του έγινε γνωστή σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και το έργο του έχει αναγνωριστεί από τους πάντες. Άλλωστε, έχει βραβευτεί πολλές φορές, ενώ η φήμη του έφτασε έως την επιτροπή των βραβείων Νόμπελ.

Όμως, η Διακονία στερούνταν από έναν προστάτη άγιο. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να επιλέξει τον Άγιο Ληστή του Γολγοθά. Ο πατέρας Γερβάσιος έψαξε στα βιβλία και με έκπληξη διαπίστωσε ότι κανένας ναός σε όλο τον κόσμο δεν είναι αφιερωμένος στον πρώτο άγιο της Ορθοδοξίας. "Βάλαμε στόχο να ανεγείρουμε στην έδρα της αδελφότητας και της διακονίας ένα μικρό ιερό ναό στη μνήμη του Αγίου μας. Έστω, ένα ναΰδριο για να προσευχόμαστε σε αυτό για όλους τους κρατούμενους της γης. Να ανάβουμε ένα κερί γι' αυτούς. Και για όσους πέθαναν στο χώρο των φυλακών, εντός και εκτός Ελλάδας. Να μπορούμε να τελούμε στο δικό τους ναϋδριο, κάθε χρόνο, μία ορισμένη μέρα, μνημόσυνο για την ανάπαυση των ψυχών τους", ανέφερε στον Τύπο της Κυριακής. Παραδέχθηκε ότι ήταν αδύνατη η ανέγερση Ιερού Ναού. "Το κόστος θα ήταν τεράστιο. Γι' αυτό επιλέξαμε ένα προκάτ ναϋδριο. Μία προκατασκευασμένη μικρή εκκλησία, πάντα με την άδεια και την ευλογία του Μητροπολίτη Κασσανδρείας κκ Νικοδημου", πρόσθεσε ο πατέρας Γερβάσιος.
Με μεγάλο κόπο, θυσίες, δόσεις και πολλές δωρεές από τους πιστούς, το ναΰδριο τοποθετήθηκε στην αυλή της αδελφότητας στην Περαία Θεσσαλονίκης. Η πρώτη λειτουργία τελέστηκε ανήμερα του εορτασμού του Αγίου Ληστή του Γολγοθά, την 12η Οκτωβρίου.
 
Έκτοτε, ο Άγιος αποτελεί τον προστάτη της Διακονίας Αποφυλάκισης Απόρων Κρατουμένων, η οποία έχει αποφυλακίσει περισσότερους από 15.000 κρατουμένους καταβάλλοντας τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια ευρώ. Ο αεικίνητος γέροντας δέχεται κάθε μέρα φαξ από αστυνομικά τμήματα και φυλακές. Τον ενημερώνουν για κάποιο άπορο κρατούμενο που δεν μπορεί να βγει καθώς αδυνατεί να πληρώσει το χρηματικό πρόστιμο. Αμέσως αξιολογείται η κατάσταση και κατατίθενται τα χρήματα. «Είναι άτομα που βρίσκονται στα κρατητήρια για μικροαδικήματα. Έχουμε θέσει ως όριο τα 400 ευρώ για κάθε αποφυλάκιση. Το χαμηλότερο ποσό που έχουμε πληρώσει είναι 8,10 ευρώ και αφορούσε συνάνθρωπό μας που δεν είχε να εξαγοράσει δύο μέρες από τη συνολική ποινή που του είχε επιβληθεί. Βέβαια, εξετάζουμε την κάθε περίπτωση χωριστά. Έτσι, έχουμε πληρώσει 9.900 ευρώ για καταδικασθέντα ο οποίος είχε υποστεί τρία εγκεφαλικά και η κράτησή του στις φυλακές θα σήμαινε βέβαιο θάνατο», είπε στον ΤτΚ.

Λίγα λουλούδια από τον κήπο του αγ. Ιωάννου του Σιναΐτη

Αδελφοί μου,

Αληθινά, οφείλω να σας ευχαριστήσω, διότι με καλέσατε να σας ομιλήσω και γίνατε έτσι αιτία να μελετήσω λίγο και να ασχοληθώ με έναν μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας, τον άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, να μαζέψω λίγα άνθη από την σοφή διδασκαλία του, η οποία έχει ως στόχο να οδηγήσει την ζωή μας στο θέλημα του Θεού και στην σωτηρία της ψυχής μας.

Αδελφοί μου, πρέπει να γνωρίζετε ότι:

Υπάρχει κάτι που είναι πιο μεγάλο από την γη. Και αυτό είναι η θάλασσα.

Υπάρχει κάτι που είναι πιο μεγάλο και από την θάλασσα. Και αυτό είναι ο ουρανός.

Υπάρχει και κάτι που είναι πιο μεγάλο και από τον ουρανό. Και αυτό είναι η ψυχή ενός ανθρώπου.

Ω!!! Η ψυχή ενός ανθρώπου, πόσο μεγάλη είναι!!!

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι η πνοή του Θεού, είναι αυτό που από τον Θεόν εξήλθε και εις τον άνθρωπον εισήλθε. Ενεφύσησε ο Θεός εις τον χοϊκόν άνθρωπον και έδωσε εις αυτόν τον άνθρωπον πνοήν ζώσαν.

Η ψυχή του ανθρώπου είναι η πνοή του Θεού, είναι το ζωντάνεμα, θα λέγαμε, του Θεού εις τον κόσμον ολόκληρον, είναι η παρουσία και η ενθύμηση του Θεού σ  ὁλόκληρη την κτίση. Ο άνθρωπος επλάσθη κατ  εἰκόνα και καθ  ὁμοίωσιν του Θεού. Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να γίνει κατά χάριν Θεός.

«Υμείς θεοί εστε και υιοί Υψίστου πάντες», αναφέρει ο Ψαλμωδός (Ψαλμ. 81,6).

Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση που μας αρμόζει, αδελφοί μου. Γεννηθήκαμε και ήλθαμε στον κόσμον με έναν προορισμό και έναν σκοπό: Να γίνουμε Άγιοι. Γι  αὐτό όπου και να βρισκόμαστε, ο,τι και να κάμουμε πρέπει να εργαζόμεθα την Αγιότητα. Στη ζωή αυτή με την βοήθεια του Θεού μπορούμε να πετύχουμε την Αγιότητα. «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιός ειμι». Μας προτρέπει ο απόστολος Πέτρος στην Α΄ Καθολική Επιστολή του (Α  Πέτρ. 1,16).  Εάν αποτύχουμε, φανερώνουμε την αποστροφή μας προς τον Θεό και η ζωή μας τότε γίνεται χαρά των δαιμόνων.

Η περίοδος αυτή μέσα στην οποία ζούμε, μας δίνει την δυνατότητα τουλάχιστον να δώσουμε στον Θεόν την προαίρεσή μας. Και Εκείνος θα μας δώσει την σωτηρία μας. Έτσι λοιπόν αυτός που έχει την προαίρεση αισθάνεται την Χάρη του Θεού εντός του και εις όλην την Κτίση. Και χαίρεται κάτι από την χαρά του Παραδείσου.

Κάποτε, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, βρέθηκα στα Κατουνάκια. Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε φθάσει σε μεγάλο ύψος αγιότητος. Ομοίαζε περισσότερο με άγγελο. Το πρόσωπό του έλαμπε από την Χάρη του Θεού. Στην πορεία μου αυτή για τα Κατουνάκια είχα μαζί μου δύο καθηγητές Θεολόγους και έναν φοιτητή του Πολυτεχνείου. Φθάσαμε στον Γέροντα μετά από μεγάλη ανάβαση. Μας υποδέχθηκε με απέραντη αγάπη και χαρά. «Έχω μεγάλη χαρά», έλεγε. «Παπάς ήλθε στο κελλί μου!».

Καθήσαμε και ένας από τους καθηγητάς ερώτησε:

«Γέροντα, μπορείτε να μας πείτε κάτι για την ευωδία του Αγίου Πνεύματος;».

Ο Γέροντας σοβάρεψε και ρώτησε:

«Τι εννοείς;».

«Να Γέροντα, τα άγια Λείψανα, οι ιερές εικόνες δεν εκπέμπουν κάποια ευωδία;».

«Α,α», είπε ο Γέροντας και καθώς εσκέπτετο τι να απαντήσει έσκυψε το κεφάλι και μια σιωπή απλώθηκε παντού.

Ύστερα…ω, ύστερα μια ευωδία πλημμύρισε όλον τον τόπο. Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τους άλλους τρεις με μάτια γεμάτα δάκρυα να με κοιτάνε. Ο Γέροντας παρέμενε με σκυμμένο το κεφάλι. Μια γλυκύτητα πλημμύρισε τις καρδιές μας, μια κατάσταση που θύμιζε εκείνο το «επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη», όπως λέγει και ο μέγας απόστολος Παύλος.

Πόσο απέχει το καρφί απ’ το φιλί; π. Λίβυος

Όσοι δεν έζησαν έστω και μια μεγάλη προσδοκία στην ζωή τους, δε μπορούν να καταλάβουν την σημαίνει να περιμένεις τον «βασιλιά» σου στην πόλη της καρδιάς σου. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα κι ένα πλήθος που πανηγυρικά ζητωκραυγάζει τον υποδέχεται. Πετάει τα ρούχα του, στρώνει Βάια και κλάδους ελιάς φωνάζοντας «ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος».

Αυτή είναι η μια εικόνα. Γιατί μέσα σε ελάχιστες ώρες το σκηνικό θα αλλάξει. Η ζητωκραυγές ελπίδας και χαράς θα γίνουν μίσος και κακία. Η πανηγυρική υποδοχή θα μετατραπεί σε αιμοσταγή αίτημα θανάτωσης του Ιησού. Τι συνέβη άραγε; Πως μέσα σε τόσες λίγες ώρες ένα πλήθος ανθρώπων που υποδέχεται τον Χριστό ως Μεσσία τον αποστρέφεται έως θανάτου;

Όταν η πίστη μας σε έναν άνθρωπο, σε μια ιδέα, σε έναν έρωτα ή στον Θεό, είναι ένας άκρατος φαντασιακός συναισθηματισμός τότε απέχει μια ελάχιστη στιγμή από το μηδέν του θανάτου. Εάν το συναίσθημα και μόνο κυριαρχεί τότε όλα είναι ευμετάβλητα. Τα πάντα κινούνται στην ρωγμή της διάθεσής μας. Γι αυτό μπορεί να σε αγαπώ όταν νιώθω καλά, μα στα δύσκολα να σε εγκαταλείπω, παίρνοντας μαζί μου όλους τους όρκους αφοσίωσης που σου έδωσα. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο προδότης είναι εκείνος που κάποτε μας έδινε όρκους αιώνιας αγάπης.

Τι περιμένει λοιπόν το πλήθος από τον Χριστό; Να τον στέψει βασιλέα. Ένα βασιλιά που θα λύτρωνε τον ιουδαϊκό λαό από το ρωμαϊκό ζυγό. Από την πείνα, την εξαθλίωση, την αδικία και τυραννία. Πίστευαν ότι ο Χριστός είναι αυτός που θα τους λυτρώσει. Πώς όμως;  Όπως εκείνοι είχαν φανταστεί. Με δύναμη, επιβολή, όπλα, λεγεώνες και άρματα, αίμα και βία.

Ο Χριστός όμως δεν ενσαρκώνει τις προσδοκίες τους. Δεν ήταν εκείνος που πίστεψαν και θέλησαν να είναι. Ο Χριστός ήταν αλλιώς. Ήρεμος, αγνός, ταπεινός και γεμάτος αγάπη. Δεν χρησιμοποιούσε βία, ούτε ήθελε την επιβολή της εξουσίας, δεν είχε έρθει να φέρει πόλεμο με όπλα, οχυρά και κάστρα, με αίμα και κραυγές πόνου, ότι δηλαδή συνιστά τον παραλογισμό ενός πολέμου.

Ο Χριστός ερχόταν να ξεκινήσει έναν πόλεμο καρδιάς. Να αρχίσει μια μάχη που δεν κρατά μέρες ή χρόνια, μα μια ολάκερη ζωή. Ολημερίς και ολονυχτίς στην πιο αιματοβαμμένη γη, στο πιο πολύνεκρο πεδίο των μαχών, την ανθρώπινη καρδιά. Εκεί θα γινόταν η επανάσταση του Χριστού. Εκεί και η  βασιλεία του. Και σαν εκεί κερδιζόταν η μάχη με το φως και το σκοτάδι, τότε μεμιάς η κοινωνία θα άλλαζε και οι άνθρωποι θα έπαυαν το κακό, το μίσος την διχόνοια. Την εξουσία την έχει ανάγκη ο φοβισμένος και όχι ο ελεύθερος.Ο Χριστός έρχεται να νικήσει το κακό όχι εξαφανίζοντάς το, μια κι αυτό θα αποτελούσε απώλεια της ανθρώπινης ελευθερίας, άλλωστε τι νόημα έχει μια καλοσύνη που δεν μπορεί να μετατραπεί σε κακία, και μια αμαρτία σε μετάνοια.

Ο Χριστός έρχεται να σηκώσει όλο το κακό, το μίσος, τον πόνο και την αδικία του κόσμου αυτού, έως θανάτου με σκοπό να του δώσει διέξοδο και δικαίωση. Ο θάνατος από απειλή και μηδενισμό, θα γίνει Πάσχα, πέρασμα σε μια άλλη μορφή και δομή ζωής. Στη βασιλεία του Θεού. Σε μια κοινωνία φωτός, αγάπης, δικαιοσύνης και απουσίας κάθε μορφής πόνου, οδύνης και κακού. Τα βάσανα και οι καημοί των ανθρώπων, στο πρόσωπο του Χριστού δικαιώνονται. Αποκτούν μια άλλη διάσταση δίχως να παύουν να υφίσταται. Πλέον ο θάνατος έχεις ανάσταση, κι η απόγνωση ελπίδα.

Όλα αυτά είναι ξένα για τους ανθρώπους που υποδέχονται τον Χριστό στην είσοδο της πόλης Ιερουσαλήμ. Δεν είναι αυτό που περιμένουν. Αλλιώς είχαν φανταστεί και πλάσει τον δικό τους βασιλιά. Κι όταν διαπιστώνεις ότι ο άλλος δεν είναι αυτός που εσύ νόμιζες και περίμενες αλλά αυτό που είναι, έξω από τις δικές σου φαντασιώσεις, τότε απογοητεύεσαι, κι ευκόλως την υποτιθέμενη αγάπη μεταμορφώνεις σε αβυσσαλέο μίσος.

Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν, που οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν να στέψουν τον Χριστό βασιλέα τώρα επιμόνως και με φανατισμό ζητούν την θανάτωση του. Είναι μια γνωστή ιστορία που αιώνες τώρα επαναλαμβάνεται σε αυτόν τον κόσμο και σαφέστατα θα συνεχίσει τον δρόμο της επανάληψης της. Μισούμε για τον ίδιο λόγο που αγαπήσαμε, και θανατώνουμε πάντα εκείνον που κάποτε χειροκροτήσαμε. Άλλωστε το καρφί από το φιλί, απέχει μια ανάσα θανάτου….

«Κάποιοι έδειξαν μίσος, αλλά εσείς απαντούσατε με αγάπη»Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Μακάριος

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Του Θεοφιλ. Επισκόπου Χριστουπόλεως κ. Μακαρίου

Επί τη εορτή του Ευαγγελισμού

της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου

Εν τη Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, τη 25η Μαρτίου/7η Απριλίου 2017

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Μιλήτου κ. Απόστολε,

Πανοσιολογιώτατε και σεβαστέ μου άγιε Καθηγούμενε κ. Εφραίμ,

Πανοσιολογιώτατοι Καθηγούμενοι και αντιπρόσωποι των Ιερών Αγιορειτικών Μονών,

Οσιώτατοι και ευλαβέστατοι Πατέρες,

Αγαπητοί προσκυνητές,

Αισθάνομαι ότι δεν έχω τις προϋποθέσεις να ομιλήσω για το μυστήριο που τελεσιουργείται στον Άγιον Όρος και, συγκεκριμένα, στην πανηγυρίζουσα Ιερά αυτή και περίπυστη Μονή, όπως πάλαι ποτέ δεν μπόρεσε να ομιλήσει ο Μωϋσής ενώπιον του τρέμοντος και καπνίζοντος Σιναίου Όρους, καθώς και οι Απόστολοι εν τω Θαβωρίω, ενώπιον της Θείας Μεταμορφώσεως.

Καταθέτω μόνον ευλαβώς στην αγάπη σας, κατά προτροπήν του προεστώτος της πανηγύρεως, Σεβ. Μητροπολίτου Μιλήτου κ. Αποστόλου ως και του αγίου Καθηγουμένου, μία εοραστική σκέψη, σκέψη κατανύξεως, για το σημερινό θεομητορικό γεγονός.

Η εορτή αυτή του Ευαγγελισμού συνιστά την πρώτη λειτουργία στον καιρό της Καινής Διαθήκης. Όπως στην κάθε Θεία Λειτουργία έχομε σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού, για να γίνουν οι πιστοί, με τη Θεία Μετάληψη, σύσσωμοι και σύναιμοι του Δεσπότη Χριστού, κατά τον ίδιο τρόπο η πρώτη αγγελική λειτουργία είναι αυτή του Γαβριήλ, του «φθεγξαμένου τη Παρθένω το Χαίρε», διότι «συν τη φωνή εσαρκούτο ο όλων Δεσπότης». Τότε, αρρήτως και υπερφυώς, επιτελέστηκε η πρώτη σάρκωση και αυτό το οποίο βιώνουμε καθημερινώς στη Θεία Λειτουργία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία επανάληψη του Ευαγγελισμού, μία επανάληψη της σαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού· είναι το γεγονός κατά το οποίο, «συν τη φωνή» του τελούντος τη Θεία Λειτουργία επισκόπου, «σαρκούται ο τον όλων Δεσπότης».

Το μυστήριο αυτό της σαρκώσεως του Θεού Λόγου όχι μόνο φανερώνεται, αλλά και πραγματώνεται. Εκείνο το οποίο ήταν «αποκεκρυμμένον αγγέλοις τε και ανθρώποις», σήμερα αποκαλύπτεται. Εκείνο το οποίο μόνο ως σχέδιο υπήρχε στον ουρανό, γίνεται έργο και πραγματικότητα. Ο Άσαρκος σαρκώνεται. Ο Άχρονος εισέρχεται στο χρόνο. Ο Άναρχος άρχεται. Τα επίγεια συγχορεύουν με τα ουράνια. Ο Θεός γίνεται κοινωνός της ανθρώπινης φύσεως, για να γίνουμε ημείς «κοινωνοί θείας φύσεως»[1]. Μυστήριο το γεγονός της σαρκώσεως! Στο δοξαστικό των αποστίχων του Εσπερινού ακούσαμε τον υμνογράφο να λέγη: «Σήμερον χαράς ευαγγέλια! Ω Μυστήριον! Ο τρόπος της κενώσεως άγνωστος, ο τρόπος της συλλήψεως άφραστος».

Όπως ήδη προανέφερε ο προεξάρχων της Πανηγύρεως, ο περίνους και σεβάσμιος Ιεράρχης της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας, Σεβ. Μητροπολίτης Μιλήτου κ. Απόστολος, το γεγονός του Ευαγγελισμού για όλους εμάς σήμερα, για τον Γέροντα Εφραίμ και την αδελφότητα, για τους προσκυνητές, και πρωτίστως για τον Πατριάρχη μας, έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ταυτίζεται με τη μεγάλη και ιστορική αποκατάσταση της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου. Θα μπορούσαμε διαφορετικά να πούμε ότι σήμερα εορτάζουμε «διπλής χαράς ευαγγέλια».

Θέλω όμως, πατέρες και αδελφοί, να υπογραμμίσω ότι το σημαντικό σε όλη αυτή την υπόθεση του πόνου και του σταυρού είναι ότι η δοκιμασία μας ένωσε όλους και μας κατέστησε ομόψυχους και ομοκάρδιους, γεγονός που μόνον ως σημείο της χάριτος του Θεού μπορεί να ερμηνευτεί. Διότι, όπου υπάρχει ο διάβολος, υπάρχει διχόνοια. Όπου, όμως, υπάρχει ο Θεός, εκεί υπάρχει αγάπη και ενότητα.

Είναι γεγονός ότι η ψυχή στενάζει δίχως Θεό. Ο Νυμφίος, «ο ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων», τον οποίο σε μερικές ημέρες θα προσκυνήσουμε, μας αναζωογονεί, γιατί είναι ο μόνος ζωοδότης. Ο άνθρωπος ζει μόνο κοντά στο Θεό και, παρότι είναι λίγος, γίνεται πολύς και, ενώ είναι μικρός, γίνεται μεγάλος. Απογοητεύεται κάποιες φορές από όλα, αλλά τελικά δεν χάνεται, γιατί στρέφεται προς το Χριστό και πιστεύει καρδιακά ότι Αυτός είναι η μόνη λύση της ζωής μας. Πολλές φορές χάνουμε τις ελπίδες μας στους ανθρώπους και συνειδητοποιούμε τότε ότι ο Χριστός είναι ο μόνος που μας απέμεινε. Κάνουμε τον εσωτερικό μας διάλογο και λέμε: «Έχω το Χριστό προστασία που με ανορθώνει. Μπορεί οι άνθρωποι να με αδικήσουν. Μπορεί να με συκοφαντήσουν. Μπορεί τελικώς στη ζωή μου να αποτύχω παταγωδώς, αλλά μέσα από την αποτυχία μου θα γνωρίσω το Θεό. Κι αυτό θα είναι η δόξα μου και η τιμή μου». Είναι επιτυχία της ζωής μας ότι τελικά γνωρίζουμε το Θεό μέσα από μια θλίψη, μια δοκιμασία, μέσα από την κατασυκοφάντηση, τη δίωξη και τον πόνο. Μέσα σ᾽ αυτή την δύσκολη, επίπονη και οδυνηρή κατάσταση στρεφόμαστε προς Αυτόν, το Χριστό, και αισθανόμαστε ότι Αυτός έχει την αγάπη που μας λείπει. Έτσι, η αποτυχία και η απόγνωση μπορούν να μετατραπούν σε προνόμια και οι δυσκολίες μπορούν να γίνουν ευκολίες, που θα μας ανοίξουν το δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Η δοκιμασία την οποία πέρασε το μοναστήρι και, στο όνομα του μοναστηριού, ο ιερός θεσμός του Μοναχικού Πολιτεύματος, πολλές φορές μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να μας αδικήσουν, να μας συκοφαντήσουν, να μας χτυπήσουν άδικα και αλύπητα, να μας στερήσουν πολλά σ᾽ αυτή τη ζωή, αλλά το θάνατο δεν μπορεί να μας τον στερήσει κανείς. Κι όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πια για μας, τότε, κοντά στο Θεό, νιώθουμε χαρά και δεν μας αγγίζει η ανθρώπινη απογοήτευση και η ψυχική κατάθλιψη. Ο Χριστός μας διδάσκει και το ήθος του μοναχικού πολιτεύματος μας εμπνέει με ποιό τρόπο να ζούμε με τη δυσκολία μας και, την ίδια στιγμή, η καθημερινότητά μας να μη χάνει την ομορφιά της· πως να ζούμε με τον πόνο, αλλά μέσα μας να έχουμε χαρά και ειρήνη η πως, ενώ είμαστε ασθενείς, να νιώθουμε εσωτερική πληρότητα και να μη φοβούμαστε το θάνατο.

Αυτές οι μεγάλες βιωματικές αλήθειες εξήλθαν ως «μύρον ευωδιάζον» από την αδελφότητα και τον ηγούμενο, κατά το δύσκολο και ζοφερό αυτό διάστημα της δοκιμασίας. Κάποιοι παραπλανητικώς οδήγησαν στο σκότος, αλλά εμείς από την αδελφότητα είδαμε φως. Κάποιοι μιλούσαν με φθόνο, αλλά εμείς λαμβάναμε από το Γέροντα και τους πατέρες καλοσύνη και συγχώρηση. Κάποιοι πάλι έδειξαν μίσος, αλλά εσείς απαντούσατε με αγάπη.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης έλεγε: «Υπάρχει η επιθυμία του ανθρώπου για τον Θεό, μόνο επειδή υπάρχει πρώτα η επιθυμία του Θεού για τον άνθρωπο». Αυτό σημαίνει ότι η αναζητήση του Θεού από τον άνθρωπο επιτελείται με ένα παράδοξο και θαυμαστό τρόπο: Ο Θεός με βρίσκει, με την προϋπόθεση ότι εγώ εμπιστεύομαι τον εαυτό μου στα χέρια Του, εγκαταλείπω το θέλημά μου και απαλλάσσομαι από μέριμνες και φροντίδες. Ο Θεός επέβλεψε, λοιπόν, επί την αδελφότητα για μία ακόμη φορά.

Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι.

Συγχαίρω τον πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο Γέροντα Εφραίμ και σύμπασα την αδελφότητα για το ήθος που επέδειξαν όλο αυτό το διάστημα καθώς και την εμπιστοσύνη τους στο θέλημα του Θεού. Σας παρακαλώ μάλιστα θερμώς να συνεχίσετε να επιδεικνύετε αυτό το αγαπητικό ήθος. Να συνεχίσετε το πνευματικό σας έργο, το οποίο προσβλέπει στη δόξα του Θεού και όχι στη δόξα των ανθρώπων. Όταν ο άνθρωπος προχωρεί στα πνευματικά, χωρεί μέσα του όλη την ανθρωπότητα για την οποία προσεύχεται, όπως ο Χριστός στη Γεθσημανή. Ο άνθρωπος που αγαπά δείχνει ότι γνώρισε το Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη.

Η Παναγία μας, από την πολλή της αγάπη προς το Θεό, δεν εμπιστεύτηκε το θέλημά της αλλά το θέλημα του Θεού και έτσι έγινε το θαύμα. Και το κάθε θαύμα που ζούμε είναι αποτέλεσμα πίστεως και αγάπης, όπως ακριβώς ζήσαμε αυτές τις ημέρες ένα ζωντανό θαύμα, μετά την αθωωτική για την Μονή απόφαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Σεβασμιώτατε, Πατέρες και αδελφοί

Στο στιχηρό του μικρού εσπερινού της εορτής αναφέρεται ότι ο «Άρχων των άνω Δυνάμεων, ο Γαβριήλ καταπτάς, την Παρθένον ασπάζεται, χαίρε λέγων όχημα, καθαρόν της Θεότητος». Εγκαρδίως κι εγώ σας κατασπάζομαι, ευχαριστώντας για την αγάπη και τη φιλοξενία, χαίρων δε και αγαλλόμενος εύχομαι να έχετε την μητρική προστασία της Παναγίας μας στην καθημερινή, μοναχική σας δολιχοδρομία και πλούσια την ευλογία του Θεού στα έργα σας, του ζωντανού Θεού της πίστεώς μας, στον οποίο πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας. Αμήν.

H παράξενη δύναμη της Μεγάλης Εβδομάδας Μαρία Σιδέρη

Η Εβδομάδα των Παθών έχει μια παράξενη δύναμη: ενώ περιγράφει την πορεία ενός Ανθρώπου από τη Χρυσή πύλη των Ιεροσολύμων ως το Γολγοθά κι από εκεί ως τον τάφο, μέσα της χωρά σαν αγκαλιά όλους τους ανθρώπινους χαρακτήρες και όλες τις συμπεριφορές.

Σα κορδέλες ποικιλόχρωμες και διαφορετικής ποιότητας που τυλίγονται γύρω από ένα σταθερό, ακλόνητο στύλο και υφαίνουν το γαϊτανάκι, έτσι και οι μορφές που χορεύουν με δύναμη, οργή, φόβο, πίστη, αγάπη, δειλία, φθόνο ή υπομονή γύρω από τον Άνθρωπο γίνονται ένα γύρω και πάνω Του διατηρώντας την μοναδικότητα της ποιότητας και της απόχρωσης τους.

Η Μεγάλη Βδομάδα δεν είναι μόνο χρόνος. Για την ακρίβεια δεν είναι καν χρόνος: η μεγάλη βδομάδα είναι το πάντα και το παντού πάνω στη γη, είναι η συνάντηση όλων των ανθρώπων με αφορμή και αιτία έναν Άνθρωπο… μέσα της χωρούν ο μαθητής της αγάπης και ο προδότης μαθητής, ο άνδρας που δειλιάζει και η γυναίκα που αποκτά κοινωνική φωνή και υπόσταση. Μέσα της χωρούν ο στρατιωτικός ηγέτης που δε θέλει αίμα αθώου και ο θρησκευτικός ηγέτης που διψά για αίμα αθώου… μέσα της χωρούν η πόρνη που αποκαλύπτει μια ψυχή αρχοντική και ο άρχοντας που αποκαλύπτει μια ψυχή πωρωμένη… μέσα της χωρούν όλοι οι άνθρωποι, χωρούμε όλοι με όσα ελαττώματα και προτερήματα έχει ο καθένας μας, λουλούδια με ή χωρίς αγκάθια που συνθέτουν μια παράξενη ανθοδέσμη – ή ένα στέφανο μαρτυρίου… 

Η Εβδομάδα των Παθών δεν είναι μόνο εβδομάδα παθών του Θεανθρώπου, αλλά και εβδομάδα όπου συγκεντρώνονται τα μικρά ή μεγάλα πάθη όλων μας, αδυναμίες και δυνάμεις που στη διάρκεια των «μικρών» καθημερινών εβδομάδων περνούν απαρατήρητες: μέσα σ’ αυτές τις μεγάλες επτά ημέρες το μίσος και η αγάπη, η έπαρση και η ταπείνωση, η αχαριστία και η ευγνωμοσύνη, η προδοσία και η πίστη αποκτούν τις αληθινές τους γιγάντιες διαστάσεις, απελευθερωμένες από το περιτύλιγμα των κοινωνικών συμβάσεων που τις κάνει να φαίνονται μικρές.

Κι ακόμα, η Εβδομάδα των Παθών είναι αυτός ο χρονικός χώρος στον οποίο όλοι οι κοινωνικοί τίτλοι καταρρίπτονται ως αυτό που στ’ αλήθεια είναι: στην ουσία τους ψεύτικοι. Σ’ αυτή την αληθινά Μεγάλη Βδομάδα η κοινωνική ελίτ απογυμνώνεται και ο παρίας παρηγορεί το Θεό και αποσπά τη συγκλονιστική υπόσχεση… η γυναίκα και ο άνδρας αποκτούν ίσους ρόλους και την ελεύθερη επιλογή να τους αποδεχτούν … η μητέρα υιοθετεί ξένο παιδί και ο μαθητής κάνει μάνα του μια ξένη γυναίκα…

Τη Μεγάλη Βδομάδα η ανθρωπότητα δεν ελέγχεται με κριτήρια τη θέση της στην κοινωνική και οικονομική πυραμίδα, το φύλο και το βαθμό εγγύτητας με τον Κριτή… και το κυριότερο δεν ελέγχεται από τον Κριτή, γιατί ο Κριτής είναι καταδικασμένος και πάσχει: αυτή τη μια βδομάδα η ανθρωπότητα ελέγχεται με μοναδικό κριτήριο τις πράξεις της και μοναδικό κριτή την ίδια της τη συνείδηση που ξαφνικά ξυπνά από το λήθαργο και γίνεται Ερινύα. 

Αυτή είναι η παράξενη δύναμη της Μεγάλης Εβδομάδας:ενώ κανένας δεν καταδικάζει τα τέλεια «εγώ» μας, κάθε βήμα του Ανθρώπου προς το Γολγοθά γίνεται μαχαιριά στο τέλειο «εγώ» του καθενός μας… κάθε μοναχικό βήμα του Ανθρώπου προς το «Τέλος» αποκαλύπτει πως ο κόσμος που Εκείνος ευαγγελίζεται είναι άλλος από το δικό μας κόσμο, τον κοινωνικά ορθό μα ανθρώπινα σάπιο…

Η Θυσία της Σταύρωσης του Χριστού ΜαςΜίνα Μπουλέκου, Συγγραφέας-Ποιήτρια

Η θυσία της σταύρωσης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού συμβολίζει την ύψιστη πράξη αγάπης προς το δημιούργημά του, τον άνθρωπο.

Μέσω αυτής εγκαινιάστηκε η Καινή Διαθήκη που σηματοδότησε μια νέα αρχή για την πορεία του ανθρώπινου γένους. Η σχέση ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο έγινε τελειότερη μέσω των άχραντων μυστηρίων της Θείας Κοινωνίας.

Η σταύρωση του Χριστού. Ι.Μονή Ρεντίνας Αγράφων. Φωτο: Νίκος Λουπάκης

«Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστί το Σώμα πίετε εξ αυτού πάντες, τούτό εστί το Αίμα μου».
Ο Θεός μας αγάπησε τόσο πολύ, στέλνοντάς μας τον μονογενή Υιό Του, να σηκώσει στο σταυρό του μαρτυρίου τις δικές μας αμαρτίες, δίνοντάς μας άφεση και την ελπίδα ότι ο παράδεισος θα ανοίξει με την ανάσταση των νεκρών για κάθε ευσεβή χριστιανό, που θα ζει ενάρετα σύμφωνα με τις θείες εντολές Του και θα αγαπά τον πλησίον του.

Η μετάνοια και η συγχώρεση των ανθρώπων μετά την έλευση του Θεανθρώπου απέκτησε βαθύτερο νόημα στις ζωές όλων μας. Η σταυρική θυσία του Χριστού μας έγινε η μακαρία οδός από το θάνατο στην ανάσταση ημών.

Ο Χριστός μας συμβολίζει το αιώνιο φως.

«Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής ».

Η χριστιανική πίστη είναι ο ισχυρότερος πυλώνας της ορθόδοξης θρησκείας μας. Συμβολίζει την άχραντη και ιερή σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου.

Ας προσευχηθούμε με κατάνυξη στα θεία πάθη του Χριστού μας και ας ευχηθούμε να μας αξιώσει στην αιώνια βασιλεία Του.

Ο Κύριός μας είναι η Αρχή και το Τέλος όλων.