Τι αλήθεια είπε ο Ιησούς στον ληστή στον σταυρό;

Ένα απόσπασμα που συχνά χρησιμοποιείται για την υποστήριξη της διδασκαλίας ότι οι νεκροί συνεχίζουν να ζουν, αμέσως μετά τον θάνατο τους είναι τα παρακάτω λόγια που ο Χριστός είπε στον μετανοημένο ληστή που σταυρώθηκε μαζί του:

Κατά Λουκά 23:42-43
«Και έλεγε προς τον Ιησούν^. Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. Και είπε προς αυτόν ο Ιησούς^. Αληθώς σοι λέγω, σήμερον θέλεις είσθαι μετ' εμού εν τω παραδείσω.»

Έτσι πολλοί παίρνουν τον στίχο 43 και λένε: «βλέπεις: ο νεκρός ληστής ήταν εκείνη την ημέρα με τον Ιησού στον Παράδεισο». Όμως όταν προσπαθείς να καταλάβεις ένα απόσπασμα θα πρέπει επίσης να λάβεις υπόψη σου όλα τα άλλα αποσπάσματα που αναφέρονται στο ίδιο θέμα. Και όπως εκτενώς καλύψαμε στο άρθρο: «Ανάσταση ή ζωή αμέσως μετά τον θάνατο;» η μεγάλη ελπίδα του Χριστιανού δεν είναι ο θάνατος αλλά η ανάσταση! Τι συμβαίνει λοιπόν με το παραπάνω απόσπασμα; Η απάντηση είναι η εξής: το αρχαίο ελληνικό κείμενο δεν είχε σημεία στίξης. Έτσι το κόμμα μετά την λέξη «λέγω» είναι προσθήκη από τον μεταφραστή. Αυτό δεν είναι υπόθεση αλλά γεγονός! Μ’ άλλα λόγια ο στίχος φαίνεται να λέει ότι ο Ιησούς υποσχέθηκε στον ληστή ότι θα βρίσκονταν εκείνη την ημέρα μαζί Του στον Παράδεισο, μόνο και μόνο λόγω του κόμματος αυτού! Αφαιρώντας το κόμμα ο στίχος διαβάζεται ως εξής:

«Αληθώς σοι λέγω σήμερον θέλεις είσθαι μετ' εμού εν τω παραδείσω.»

Και η ερώτηση λοιπόν τώρα είναι: τι αλήθεια είπε ο Ιησούς στον ληστή; Μπορεί αλήθεια να του είπε ότι εκείνη την ημέρα θα ήταν στον παράδεισο, όπως η προσθήκη του κόμματος μετά την λέξη «λέγω» κάνει το απόσπασμα να διαβάζεται; Η απάντηση είναι όχι και παρακάτω δίνουμε τους λόγους.

«Και έτσι θα είστε πάντα με τον Κύριο»

Ο Λόγος πολύ καθαρά μας λέει ότι για να είμαστε με τον Κύριο χρειαζόμαστε την ανάσταση. Πράγματι, η προς Κορινθίους Α 4:16-17 μας λέει:

Προς Θεσσαλονικείς Α 4:16-17
«δεδομένου ότι, ο ίδιος ο Κύριος θα κατέβει από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου, και με σάλπιγγα Θεού, κι αυτοί που πέθαναν εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτα^. έπειτα, εμείς που ζούμε, όσοι απομένουμε, θα αρπαχτούμε μαζί τους, ταυτόχρονα, με σύννεφα σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα^. και έτσι, θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο.»

Πως θα (μέλλοντας) είμαστε πάντα με τον Κύριο; Μέσω της ανάστασης Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Η επικρατούσα άποψη λοιπόν που θέλει τον ληστή να είναι από εκείνη την ημέρα κιόλας με τον Κύριο και να μην χρειάζεται ανάσταση για να είναι με αυτόν, δεν μπορεί πάρα να είναι λάθος! Να και άλλα αποσπάσματα που το αποδεικνύουν:

Προς Κορινθίους Α 15:51-55
«Δέστε, ένα μυστήριο λέω προς εσάς^. όλοι μεν δεν θα κοιμηθούμε, όλοι όμως θα μεταμορφωθούμε, σε μια στιγμή, σε [χρόνο] ανοιγοκλεισίματος του ματιού, στην έσχατη σάλπιγγα^. επειδή, θα σαλπίσει, και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, κι εμείς θα μεταμορφωθούμε. Επειδή, πρέπει τούτο το φθαρτό να ντυθεί αφθαρσία, και τούτο το θνητό να ντυθεί αθανασία. Όταν τούτο το φθαρτό ντυθεί αφθαρσία, και τούτο το θνητό ντυθεί αθανασία, τότε θα πραγματοποιηθεί ο λόγος, που είναι γραμμένος: «Καταβροχθίστηκε ο θάνατος με νίκη». «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;»

Για να γίνει κανείς αθάνατος πρέπει να «ντυθεί αθανασία», και αυτό θα συμβεί μόνο «στην έσχατη σάλπιγγα». Αν αμέσως μετά τον θάνατο ήμασταν αθάνατοι τότε δε θα χρειαζόμασταν να ντυθούμε και πάλι αθανασία κατά την τελευταία σάλπιγγα! Επίσης όπως ο Κύριος είπε:

Κατά Ιωάννη 5:25-29

Ο «ληστεύσας» τον Παράδεισο ληστής

Η περίπτωση του συσταυρωθέντος με τον Ιησού ληστού, ο οποίος ανεδείχθη πρώτος οικιστής του Παραδείσου αμέσως μετά την Ανάσταση του Κυρίου, προβάλλει το γεγονός της ποικιλομορφίας των αιτίων ή της αφετηρίας της αρετής ή του χαρίσματος της νήψεως.
Η πρώτη συνάντηση του ληστού αυτού με τον Ιησού, και η μοναδική εν ζωή, ήταν η γειτονία της σταυρώσεως. Εκείνος βρέθηκε ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει ή να το ζητήσει, σταυρωμένος δίπλα στον σταυρό του Ιησού!
Συνήθως, από όσα αφορούν την περίπτωση αυτής της γειτονίας του ληστού με τον σταυρωμένο Ιησού, μνημο­νεύεται κυρίως ο εισιτήριος λόγος του στον Παράδεισο· «μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου!» Εξάλλου, η πραγματοποίηση αυτού του αιτήματος προς το Χριστό, στους στίχους του συναξαρίου, αναφέρεται ως εξής· «Κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ πύλας, βαλών ο ληστής κλείδα το μνήσθητί μου».
Ο σημαντικότερος όμως λόγος, ο οποίος ειπώθηκε από τον ληστή αυτόν, είναι ο λόγος της επιτιμήσεώς του προς τον συσταυρωμένο έτερο κακούργο και ο οποίος λόγος, ουσιαστικά, αποτελεί την κλείδα, το κλειδί, με το οποίο άνοιξε ο ληστής τον Παράδεισο. «Ένας τότε από τους κακούργους που κρεμάστηκαν τον βλαστημούσε, λέγοντας: «Δεν είσαι εσύ ο Χριστός; Σώσε τον εαυτό σου κι εμάς». Αποκρίθηκε όμως ο άλλος, επιτιμώντας αυτόν, και είπε: «Ούτε το Θεό δε φοβάσαι εσύ, αφού είσαι στην ίδια καταδίκη; Και εμείς, βέβαια, δίκαια, γιατί απολαμβάνουμε άξια αυτών που πράξαμε. Αυτός, όμως, τίποτα το άτοπο δεν έπραξε».
*
Ποιός άραγε πληροφόρησε τον ληστή που πήρε το μέ­ρος του Χριστού στον διάλογο με τον άλλο κακούργο; Από πού κατάλαβε ότι ο Χριστός «ουδέν άτοπον έπραξε»; Και πώς αντιλήφθηκε ότι ο Χριστός είναι βασιλιάς, με δι­κή του βασιλεία;
Αυτά τα ερωτήματα προκύπτουν από τον διάλογο του ληστού, που πήρε το μέρος του Χριστού, με τον άλλο κα­κούργο. Και εντυπωσιάζουν βέβαια τα λόγια αυτά του πρώτου ληστού, επειδή είναι οπωσδήποτε θεοφώτιστα λόγια από το στόμα ενός ανθρώπου καταδικασμένου σε θάνατο, λόγω κάποιων βαρέων εγκληματικών πράξεων. Στο πνεύμα δηλαδή ενός μελλοθάνατου κακούργου, ένα μεγάλο άνοιγμα ελλάμψεως, νήψεως του νου, αναδύει από το βάθος της ψυχής του θεοφώτιστα λόγια αυθεντικής Χριστολογίας!

Μεγάλη Σαρακοστή, ο κρυμμένος πλούτος της Παναγάπης † Ὁ Κισάμου & Σελίνου ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ὀμορφιά τῆς περιόδου πού ἀνοίγεται ἐνώπιόν μας, τό πέλαγος τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς, μοιάζει νά μήν συγκινεῖ καί νά μήν ἀγγίζει τούς πολλούς. Κατά γενική ὁμολογία βρισκόμαστε σέ μιά δύσκολη ἐποχή.

Eποχή, πού οἱ ποικίλες δυσκολίες τῶν καιρῶν μᾶς ὁδήγησαν σέ ἐσωτερικές ἀναταραχές, καθώς φαίνεται ὅτι μᾶς ἔχουν ξεβολέψει ἀπό τήν εὐμάρεια πού εἴχαμε συνηθίσει καί ὁδηγηθήκαμε σέ ἀνασφάλεια καί ἀβεβαιότητα γιά τό μέλλον μας. Ἡ καλοπέραση, οἱ εὔκολες λύσεις τῶν τελευταίων χρόνων μᾶς ἔκαναν νά πιστέψουμε πώς ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη μόνο ἀπό ὑλικές ἀπολαβές καί πώς ὅταν στερηθεῖ αὐτές τίς ὑλικές ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς τότε δυσκολεύεται νά ἀναπροσδιορίσει τήν ὕπαρξή του στόν κόσμο. Ἔτσι κυριάρχησε τό ἄγχος στή ζωή μας, χάσαμε τόν προσανατολισμό μας καί ὁδηγηθήκαμε σέ πνευματική χρεοκοπία. Δαπανήσαμε καί δαπανοῦμε, καταναλώνουμε καθημερινά, τό «εἶναι» μας, τό πρόσωπό μας, τήν μοναδική περιουσία πού μᾶς ἀνήκει καί μάλιστα σέ χώρα «μακρά καί ξένη», μακριά ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί μακριά ἀπό τόν ἄνθρωπο, τόν ἄλλο, ὅπου «οὐδείς ἐδίδου αὐτῷ». Ὁ κόσμος μας μοιάζει νά ἔχει χάσει τήν ὑπερχονική διάσταση τῆς ἐλπίδας καί ἐπιμένει σέ ἕνα ὑποχρεωτικό μηδενισμό τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἡ ζωή πού ἐπιλέξαμε θυμίζει τήν εἰκόνα τοῦ Τριωδίου, ὅπου ὁ Ἀδάμ «ἐκάθισεν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, καί τήν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο…».
Ἡ Μεγάλη Σαρακοστή, λοιπόν, ἔρχεται καί πάλι στήν ζωή μας, ὡς εὐκαιρία ἀναζήτησης νοήματος ζωῆς. Ὡς πρόσκληση καί πρόκληση. Στήν σχιζοφρένεια τῆς ὑπερκατανάλωσης καί τῆς αὐτοειδωλοποίησης τοῦ ἀνθρώπου ἀντιπαραθέτει τόν ἀσκητισμό της. Σέ ἕνα κόσμο πού χόρτασε… «πολιτισμό», ὑποκρισία καί ψέμα, ἀντιπαραθέτει τό μήνυμα τῆς ἀγάπης, τῆς ἐλπίδας, τῆς ζωῆς, τῆς συμπόρευσης, τῆς μετάνοιας, τῆς καταλλαγῆς. Ἔρχεται νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι ὁ Θεός δέν προσεγγίζεται λογικά καί ὅτι σκοπός τῆς ζωῆς μας δέν εἶναι ἡ ἀναζήτηση, ἀλλά ἡ συνάντηση μέ τόν Θεό. Ὅτι ὁ Θεός εἶναι τόσο ἀληθινός πού σκοντάφτουμε πάνω Του. Ὁ ἄνθρωπος «στέκεται ἤ πέφτει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», θά μᾶς πεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 14,4). «…Οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦν τόν Θεό καί ὁ Θεός τούς ἀνθρώπους», θά συμπληρώσει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Ἐπίσκοπος Βελιμίροβιτς. Ὅτι χωρίς μεγάλους πειρασμούς δέν δίδονται μεγάλα χαρίσματα, (Ἅγ. Ἰσαάκ ὁ Σύρος). Ὅτι τό ἴδιον θέλημα καί ἡ ἐπιθυμία κλείνει τήν καρδιά καί χωρίς καρδιά δέν ἀνεχόμαστε τόν ἄλλο, ἀλλά καί δέν μποροῦμε νά ἀγαπήσουμε καί νά ἀγαπηθοῦμε ἀληθινά. Ὅτι ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀνθρώπου γίνεται μόνο μέ τό ξεπέρασμα τοῦ «ἐγώ», τῆς κληρονομιᾶς μας, δηλαδή, ἀπό τόν προπάτορα Ἀδάμ «διά τῆς ἀγάπης». Καί, τέλος, ὅτι ἡ ἀγάπη χρειάζεται καρδιά.

Το ευαγγέλιο είναι η ανατροπή της εικόνας του ανθρώπου να γίνεται υποχείριο σε κάθε εξουσία

Τα όρια υπάρχουν διαχρονικά στην ανθρώπινη ιστορία αδελφοί μου και ισχύουν σε πολλούς τομείς του ανθρώπινου βίου. Για κάποιους τα όρια είναι ευεργετικά, για μας δείχνουν τον ασφαλή τρόπο ζωής ή ρυθμού που πρέπει να διάγουμε. Για κάποιους τα όρια είναι καταπίεση και περιορισμός και πρέπει με κάθε ευκαιρία να υπερβαίνονται και να καταπατούνται. Για άλλους τα όρια είναι πρόκληση για υπέρβαση του εαυτού και των κοινών ανθρώπινων ορίων και προσπαθούν να σπάσουν τα ανθρώπινα ρεκόρ ή να ανακαλύψουν τεχνολογίες και συσκευές που θα ξεπεράσουν το μέχρι πριν ακατόρθωτο και αδιανότητο.
Με βάση τις 3 αυτές παραπάνω κατηγορίες ανθρώπων, εξελίσσεται η ζωή μας και με διάκριση και προσοχή και οι τρεις λίγο πολύ ωφελούν, ανάλογα την περίπτωση. Ανάλογα επίσης και οι 3 κατηγορίες, μπορεί να ζημιώσουν όταν γίνεται κατάχρηση και οδηγούμαστε σε ένα είδος σχολαστικισμού. Είναι γεγονός, ότι φτάνουμε στο σημείο, οι δομές αυτές αντί να εξυπηρετούν τον άνθρωπο, ο άνθρωπος να εξυπηρετεί και να υποδουλώνεται αυτές. Η γνωστή σε όλους μας ρύση του Κυρίου μας στο Μαρκ. 2,27 "και έλεγεν αυτοίς· το σάββατον δια τον άνθρωπον εγένετο, ουχ ο άνθρωπος διά το σάββατον·", αναφέρεται ακριβώς σε αυτή την παρερμηνεία των Φαρισαίων και Γραμματέων, οι οποίοι έκαναν τον άνθρωπο να ασχολείται με ανούσιες τυπικές διατάξεις, με αποτέλεσμα και να χάνει την ουσία.
Γι αυτό ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, για να μας απαλλάξει από όλες αυτές τις θρησκοληψίες και προκαταλήψεις. Με την θυσία του ίδιου του εαυτού, ο Χριστός κάνει και πάλι τον άνθρωπο ελεύθερο. Όλο το ευαγγέλιο είναι μια ανατροπή της συνήθους εικόνας του  ανθρώπου να γίνεται υποχείριο σε κάθε εξουσία, σε κάθε δομή και σύστημα του κόσμου, στα ίδια τα πάθη και τις αμαρτίες τους και τελικά στην φθορά και τον ίδιο τον θάνατο. Ο Κύριος τα κατάφερε, το ζητούμενο είναι αν ελεύθερα θέλουμε να συσταυρωθούμε και συναναστηθούμε με τον Κύριο, για να τα καταφέρουμε και εμείς. Αυτό που κάναμε δηλαδή με το Βάπτισμά και το Χρίσμα μας κατά την είσοδό μας στην Αγία Εκκλησία, να το αποδεικνύουμε και στη πράξη καθημερινά, παρ' όλες τις όποιες πτώσεις, αμαρτίες και αποτυχίες μας, προς στην προσπάθεια αυτή.
Όλα τα παραπάνω αδελφοί μου ως τώρα, ελάχιστα  έχουν άμεση σχέση με τον τίτλο μας. Εύλογα ο αναγνώστης θα απορεί τι σχέση έχει ο τίτλος με όλη αυτή την ανάλυση. Θεωρήσαμε απαραίτητο όμως να γίνει, για να προχωρήσουμε στα παρακάτω. Θεωρείστε τα, ότι  είναι σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και ας είναι διαφορετικές οι δύο τους, αποτελούν το ίδιο νόμισμα....! Πρόσφατα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, γνωστός και μάλιστα φίλος κληρικός αναφερόμενος στη εορτή των Θεοφανείων είπε  τα εξής: Θεοφάνεια έκαναν μόνον όσοι προσήλθαν στο ναό του Θεού και κοινώνησαν από την αθάνατο Τράπεζα του Κύριου μας! αλλιώς μιλάμε για εξωτερικά σχήματα και ανθρώπινες εορτές και νουμηνίες που χάνουν το νόημά τους. Αν δεν αισθητοποιούν την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, τότε δεν μιλάμε για χριστιανικά εορταστικά γεγονότα αλλά για άλλους είδους γεγονότα! πολλω δε μάλλον δεν κατάλαβαν τι είναι Θεοφάνεια όσοι ήρθαν απλά στη θάλασσα. Απλά είδαν μια παράσταση παραλόγου άνευ λόγου και αιτίας!
Ας φτάσουμε να κανουνε Θεοφάνεια μέσα μας να βαπτιστεί ο Χριστός μας στο πέλαγος του είναι μας και ας μας συνταράξει όπως αναστάτωσε τα ιορδάνεια ρείθρα! Αδελφοί μου μακάρι να κατανοήσουμε και να ζήσουμε άγια κι πραγματικά Θεοφάνεια, δηλαδή φανέρωση της αγίας Τριάδος σε όσους ήσαν έτοιμοι να την βιώσουν στο εσωτερικό τους και να την κατανοήσουν στο εξωτερικό τους κόσμο!

Η Μετάνοια

Η μετάνοια είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της πνευματικής ζωής. Η αναγνώρισης της αμαρτωλότητος μας, ο πόνος επειδή πικράναμε τον Θεό, η απόφασης για μια αλλαγή και η καταφυγή στην εξομολόγηση αποτελούν την απαρχή της σωτηρίας μας.
Ο Τίμιος Πρόδρομος και ο ίδιος ο Κύριος άρχισαν την διδασκαλία τους καλώντας σε μετάνοια. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, αν δεν μετανοήσει. Ενώ μόνο με την μετάνοια ένας μεγάλος ληστής "λήστεψε" ακόμη και τον παράδεισο.
Είναι λοιπόν δαιμονική πλάνη να παραμελούν οι χριστιανοί την μετάνοια και την εξομολόγηση. Βέβαια δεν αναφερόμαστε στην περίπτωση των πωρωμένων που ισχυρίζονται ότι δεν έκαναν τίποτε το αμαρτωλό, ή εκείνων που αυτοσχεδιάζουν τρόπους εξομολογήσεως, επειδή δεν θέλουν να ταπεινωθούν και να σκύψουν στο πετραχήλι του Πνευματικού, όπως η θεόπνευστη εκκλησιαστική τάξις ορίζει.
Αναφερόμαστε κυρίως στην περίπτωση πολλών χριστιανών, που αρκούνται σε άλλα θρησκευτικά καθήκοντα ή σε μια συμμετοχή στο Ιεραποστολικό έργο ή σε νεφελώδεις συζητήσεις με πνευματικούς Γέροντες, χωρίς καμμιά διάθεση να «φυλάξουν οδούς σκληρώς». Έτσι πιστεύουν ότι κατακτούν κορυφές, ενώ πλανώνται σε θανατηφόρα τέλματα αμετανοησίας, αναισθησίας και ναρκισσισμού.
Η αδιαφορία μας για μια αποφασιστική μετάνοια αποδεικνύεται ολοφάνερα από την ενασχόληση με την ζωή και τα σφάλματα των άλλων.
Είθε τα πολλά παραδείγματα μετανοίας, που αναφέρει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, να μας ανανεώσουν τον ζήλο για μια πραγματική μετάνοια. Είθε να μας βοηθήσουν στο να επισημαίνουμε και να εξομολογούμεθα χωρίς καμμιά επιφύλαξη ή συγκάλυψη ή δικαιολογία, όλες τις μυστικές αρρώστιες, τις πληγές και τα πάθη που λυμαίνονται την ψυχή μας, για την καθαρότητα της οποίας έχυσε το αίμα του ο Κύριος. Είθε τέλος η μικρή ντροπή που δοκιμάζουμε μπροστά στον Πνευματικό, να μας απαλλάξει από την απέραντη ντροπή μπροστά σε ανθρώπους και αγγέλους την φοβερή ώρα της Κρίσεως.

_{Πρόλογος Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής}

Η μετάνοια

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων

Α. Φοβερό κακό και επικίνδυνη αρρώστια της ψυχής είναι η αμαρτία. Την απονευρώνει με δολιότητα και παράλυτη την παραδίνει ατό αιώνιο πυρ. Είναι όμως κακό που εξαρτάται από την δική μας θέληση. Είναι καρπός της δικής μας προαιρέσεως.
Φοβερό κακό είναι η αμαρτία, αλλά όχι και αθεράπευτο. Το θεραπεύει εύκολα η μετάνοια. Όση ώρα κρατά κανείς στο χέρι του την φωτιά, οπωσδήποτε καίγεται. Μόλις όμως την τινάξει, παύει να καίγεται. Το ίδιο συμβαίνει με την αμαρτία, που είναι κι αυτή μια φωτιά που κατακαίει τον άνθρωπο. Για όσους μάλιστα δεν αισθάνονται αυτό το κάψιμο λέει η Αγ. Γραφή: «θα αγκαλιάσει κανείς την φωτιά και δεν θα κάψει τα ρούχα του;» ^{(Παροιμ. ς' 27)}.
Β. Η αμαρτία δεν είναι κανένας εχθρός που σε πολεμά απ' έξω, αλλά κακό που φυτρώνει και αναπτύσσεται μέσα σου. «Βλέπε με σωφροσύνη» ^{(Παροιμ. δ' 25)} και δεν θα νιώσεις αισχρή επιθυμία. Να θυμάσαι την μέλλουσα κρίση, και ούτε πορνεία, ούτε μοιχεία, ούτε φόνος, ούτε παρανομία θα σε κυρίευση. Όταν όμως ξεχάσεις τον Θεό, τότε θ' αρχίσεις να σκέπτεσαι πονηρά και να ενεργής παράνομα.
Γ. Στην αμαρτία σε σπρώχνει ο παγκάκιστος διάβολος. Σε σπρώχνει, αλλά δεν μπορεί να σε κάνη να αμαρτήσεις, εάν αντίδρασης. Δεν μπορεί να σε βλάψει, ακόμη κι αν χρόνια σε σκανδαλίζει, εάν έχεις την καρδιά σου κλειστή. Εάν όμως χωρίς αντίδραση δεχθείς κάποια κακή επιθυμία, που σου σπέρνει, θα σε αιχμαλώτιση και θα σε ρίξει σε βόθρο αμαρτιών.
Άλλ' ίσως να πεις: «Είμαι δυνατός στην πίστη και δεν θα με κυρίευση η αισχρή επιθυμία, όσο συχνά κι αν την δεχθώ». Αγνοείς, φαίνεται, ότι και την πέτρα ακόμη κομματιάζει πολλές φορές μια ρίζα που παραμένει. Μη δέχεσαι λοιπόν τον σπόρο της αμαρτίας γιατί θα σου διάλυση την πίστη. Ξερίζωσε το κακό, πριν άνθηση, μήπως δείχνοντας στην αρχή ραθυμία, αργότερα τιμωρηθείς και δοκιμάσεις το τσεκούρι και την φωτιά. Φρόντισε να θεραπευθείς εγκαίρως, όταν βρίσκεται στην αρχή η βλάβη του ματιού, για να μη γυρεύεις άσκοπα γιατρούς, όταν πλέον έχεις τυφλωθεί.

«Η μετάνοια του ληστή»Γέροντας

Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, Ἱεροκῆρυξ Λόγος περὶ μετανοίας

«Χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ
ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. ιε´ 10)

Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»

* (Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία ποὺ ἐξεφώνησε ὁ ἀκούραστος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ἰ. Ραπτόπουλος, στὸ Καθολικὸ τῆς Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου Φλωρίνης τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, 15 Ἰουνίου 2008).
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ εὐσεβὲς ἐκκλησίασμα,
Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὴν πρόσκληση, νὰ εἶμαι ὁμιλητὴς σήμερα στὴν ἱερὴ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Αὐγουστίνου, Ἐπισκόπου Ἱππῶνος, ἑνὸς Ἁγίου του ὁποίου τὸ ὄνομα φέρει ὁ πνευματικός μας πατέρας καὶ διδάσκαλος.
Ἀπὸ τὰ μαθητικά μας χρόνια, ἐκεῖνα τὰ χρόνια του 45, 47, 50, ὅταν ἔφθασε ὡς προφήτης τοῦ Θεοῦ μέσα στὰ Γρεβενὰ καὶ κήρυξε τὸ θεῖο λόγο, ἄνοιξαν τὰ μυαλά μας, φωτίστηκαν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ ὅλοι ἐμεῖς, ποὺ τὸν ἀκούγαμε καθημερινὰ σὰν διψασμένα ἐλάφια, ρουφούσαμε πραγματικὰ τὰ λόγια του, τὰ ὄποια μέσα μᾶς δημιούργησαν ἕναν ὡραῖο παλμό, ἕνα ὡραῖο αἴσθημα, ἕνα ὡραῖο καὶ εὐγενικὸ ὅραμα: Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ ἴχνη τοῦ διδασκάλου μας καὶ νὰ ἔχουμε τὴν ἀνάλογη βιοτή, ὥστε ὅλη μας ἡ ἱερατικὴ σταδιοδρομία νὰ εἶναι πρὸς δόξαν Χριστοῦ καὶ πρὸς τὴν οἰκοδομὴ τῶν πιστῶν.
Ὁμιλητής, λοιπόν, σήμερα, γιὰ δεύτερη φορὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ σεβαστοῦ μας διδασκάλου.
Εὐχαριστῶ τὸ Θεό, γιατί μου δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκφράσω γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ τὴ βαθιά μου εὐγνωμοσύνη στὸ Θεὸ καὶ σ᾿ ἐκεῖνον τὸν ὁποῖο ἀπέστειλε στὴ ζωή μας, τὸν πολιὸ πλέον Γέροντα Ἐπίσκοπο Αὐγουστίνο Καντιώτη. Εὐχαριστῶ τὸ Θεό, εὐχαριστῶ καὶ τὸν πολιὸ Γέροντα.
Ἀλλὰ γιὰ ποιὸ θέμα νὰ ὁμιλήσω:
Σήμερα ἔχουμε ὄχι μόνο τὴ μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Αὐγουστίνου, Ἐπισκόπου Ἱππῶνος, ἀλλὰ ἔχουμε καὶ τὴν μνήμη τοῦ τρίτου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἂν ἤμουν ὑψιπέτης θεολόγος, θὰ μιλοῦσα γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Κι εἶναι ὡραῖο νὰ μιλᾶς γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, νὰ μιλᾶς γιὰ τὸ Θεό, νὰ μιλᾶς γιὰ τὴν ἀγάπη, νὰ μιλᾶς γιὰ τὸ ἔλεός του, τὸ ὁποῖο καλύπτει ὅλες τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Κι ἂν οἱ ἁμαρτίες εἶναι πολλές, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὅμως εἶναι τόσο πλούσιο, ὥστε καλύπτει τὸ πλῆθος ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μᾶς μεταφέρει ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας στὴν κατάσταση τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος. Ἀλλὰ ἐγὼ ὑψιπέτης ἀετὸς τῆς Θεολογίας δὲν εἶμαι. Ἐγὼ νιώθω νὰ εἶμαι καὶ τὸ ἐννοῶ αὐτὸ ἕνα ἁπλὸ σπουργιτάκι καὶ σὰν σπουργιτάκι πετῶ ἀπὸ κλαδὶ σὲ κλαδί, ὅπως ἀποχαιρετοῦσε μ᾿ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Γέροντάς μας τὸ λαὸ τῆς Κοζάνης, καὶ ψάλλω πάντοτε αὐτὸ τὸ ἄσμα τὸ γλυκύ: Χριστὸς καὶ Ἑλλάδα.
Εὐχαριστῶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εὐχαριστῶ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό, ποὺ ἀξιώθηκα χρόνια καὶ χρόνια, δεκαετίες ὁλόκληρες, νὰ περνῶ ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, ἀπὸ κώμη σὲ κώμη, ἀπὸ πολίχνη σὲ πολίχνη καὶ νὰ κηρύττω μὲ τὸν ἴδιο πάντα ζῆλο, τὸν ὁποῖο ὁ Γέροντας μᾶς ἐνέπνευσε, ὡς μαθητὲς ἀκόμα τοῦ Γυμνασίου Γρεβενῶν. Σὰν σπουργίτι, λοιπόν, πετῶ χαμηλὰ καὶ πιάνω ἕνα θέμα πρακτικὸ κι ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ αὐτό, ἕνα θέμα πρακτικό, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ τονίζουμε πολλὲς φορές, γιατὶ ἐνῶ θεωρητικὰ τὸ κατέχουμε, στὴν πράξη δὲν τὸ κατέχουμε στὸ βαθμὸ ποὺ πρέπει· κι αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι ἡ μετάνοια.
Ἀκούω πολλούς, ὁποὺ κι ἂν πάω, ὄχι μόνο νέους, ἀλλὰ καὶ γέροντες καὶ γερόντισσες, νὰ λένε: «Νὰ προσεύχεσθε». Κι ὅταν τοὺς ρωτῶ γιὰ ποιὸ εἰδικὸ λόγο, ἐκεῖνοι μοῦ ἀπαντοῦν: «Μά, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουμε τὴν μετάνοιά μας!».
Θεολόγοι, συγγραφεῖς, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴ φιλανθρωπία τους, γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν προσφορά τους, ποὺ σύμφωνα μὲ τὰ δικά μας κριτήρια ἔχουν ὁλοκληρώσει τὴ μετάνοιά τους καὶ εἶναι οἱ σύγχρονοι ἅγιοι μέσα στὸν κόσμο, ζητοῦν καιρὸ μετανοίας, αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ὁ ἐξομολόγος πατέρας εὔχεται στὸν ἐξομολογούμενο: «ὅπως δωρήσηται αὐτῷ καιρὸν μετανοίας».